Profesor Krystyna Zachwatowicz-Wajda zostanie honorową obywatelką Krakowa. Taką decyzję podjęła dziś (22 kwietnia) na wniosek prezydenta Aleksandra Miszalskiego rada miasta.
W uzasadnieniu można przeczytać, że honorowe obywatelstwo będzie dowodem wdzięczności za bogatą działalność artystyczną oraz za nieoceniony wkład w rozwój krakowskiego życia teatralnego i filmowego.
Prezydent Aleksander Miszalski wskazał również, że Krystyna Zachwatowicz-Wajda współtworzyła ważne instytucje kultury - Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha" oraz Pawilon Józefa Czapskiego.
Krystyna Zachwatowicz-Wajda świętuje 95. urodziny. "To, co zawsze było dla mnie ważne, to bezinteresowność"
Żona nieżyjącego już reżysera Andrzeja Wajdy jest scenografką, aktorką, autorką kostiumów do wielu filmów i przedstawień teatralnych. Ma tytuł profesora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Tytuł honorowego obywatela Krakowa zostanie nadany Krystynie Zachwatowicz-Wajdzie najpewniej za miesiąc - 20 maja podczas uroczystej sesji rady miasta. Jest to najważniejsze wyróżnienie przyznawane przez miasto.
Na antenie Radia Kraków (w 2021 roku) Krystyna Zachwatowicz opowiadała:
Moje początki aktorskie łączą się oczywiście z Krakowem - miastem, które sobie wybrałam do życia. Przeniosłam się z historii sztuki w Warszawie na historię sztuki na UJ. Tam poznałam Piotra Skrzyneckiego i Joasię Ronikier. Do Piwnicy - to musiało być już po 56 r. - przychodziłam początkowo tylko jako nieśmiały widz. To Joasia mnie zarekomendowała Piotrowi, że może mogłabym wystąpić. Tam zawsze była potrzeba nowych twarzy. Piotr chętnie przyjmował nowych ludzi, którzy mu się spodobali albo o których pomyślał, że może z nich coś wyciągnąć dla kabaretu. To też Joanna Ronikier znalazła mi pierwszą piosenkę, którą napisał Zygmunt Konieczny do wiersza Wierzyńskiego "On to był hrabia w czarnym fraku". Tak się zaczęło... Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby zdawać do szkoły aktorskiej. Z historii sztuki uciekłam po 3 latach. Wtedy był taki podział, jak w tej chwili: 3 lata zawodowe, 2 lata magisterskie. Skończyłam te 3 lata i przeniosłam się na Akademię Sztuk Pięknych, ale nigdy nie chciałam być zawodową aktorką, natomiast Bohdan Korzeniewski, nasz przyjaciel, znakomity reżyser i teatrolog, który przychodził do Piwnicy, namówił mnie, żeby zdawać egzamin eksternistyczny. I ja to zrobiłam, ale szybko się zniechęciłam, doszłam do wniosku, że to nie jest moja droga.
