Odwołanie Adama Budaka ze stanowiska dyrektora Muzeum Mocak wywołało burzę, podzieliło środowisko i ujawniło wiele problemów, tylko pośrednio związanych z samą dymisją. Czy ten przypadek może być lekcją dla zarządzających kulturą w Krakowie? Specjalne wydanie magazynu Koło kultury przygotowała Justyna Nowicka.
Nie zamierzamy ferować wyroków i rozstrzygać o winie czy niewinności odwołanego dyrektora. Pewne jest dla nas tylko jedno: zero tolerancji dla przemocy. O sprawie odwołanego dyrektora wiele mocnych słów napisano w mediach społecznościowych, nawet tzw. "media tradycyjne" nie uniknęły tabloidowego tonu. Ale decyzje zostały podjęte, chciałoby się rzec - Roma locuta, causa finita.
Co się wydarzyło w krakowskim MOCAK-u? Płacz, ataki paniki, przemoc emocjonalna
Czy jednak na pewno sprawa jest zakończona? Być może to tylko początek wielu podobnych, być może właśnie pojawił się impuls, by na nowo przyjrzeć się skomplikowanym systemom zależności (lub niezależności) między organizatorem, dyrektorami a zespołami instytucji kultury? Bo może tak błyskawiczne odwołanie dyrektora Mocaku to rodzaj papierka lakmusowego - sprawa ujawniająca głębsze, strukturalne problemy, z którymi boryka się większość tych straszliwie niedofinansowanych instytucji?
Staramy się kwestionować sprawy uznawane czasem za oczywiste. Pytamy o miejsce i rolę lidera w instytucjach, o modele zarządzania, o odpowiedzialność organizatora. O tryby postępowania w sytuacjach kryzysowych, o medialną presję, która pojawiła się tym razem i będzie pojawiać się przy kolejnych okazjach. Nie tylko w naszej redakcji stawiamy sobie te pytania. Zarząd Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA w opublikowanym komentarzu podkreślił, że "Miasto Kraków nie zawarło w swoim komunikacie precyzyjnej informacji o przepisach, na podstawie których odwołano Adama Budaka. W niewystarczająco transparentny sposób poinformowano też o wynikach kontroli, które przeprowadzono w MOCAK-u.
Były dyrektor MOCAK-u chce wrócić na stanowisko albo 1,4 miliona złotych odszkodowania
W efekcie obie decyzje o odwołaniu dyrektorów (komentarz dot. także sprawy dyrektora Pawła Jaskanisa z Warszawy, przypis autorki) stają się podstawą domysłów i personalnych oskarżeń, co podnosi temperaturę sporów w coraz głębiej podzielonych środowiskach twórczych i muzealniczych. Według nas ogólnikowy styl komunikacji organizatorów nie sprzyja ani pielęgnowaniu wiarygodności administracji publicznej, ani podejmowaniu długofalowych działań naprawczych w instytucjach oraz dobrostanowi zespołów, na których spoczywa teraz ciężar utrzymania bieżącej działalności muzeów."
A dziś działania naprawcze to priorytet. Sprawa z pewnością będzie mieć ciąg dalszy.
W audycji udział biorą:
Hanna Wróblewska - historyczka sztuki i kuratorka, wieloletnia dyrektorka Zachęty, była Ministra Kultury
Daniel Muzyczuk - krytyk i kurator, dyrektor Muzeum Sztuki w Łodzi, prawnik
prof. Ewa Majewska - feministyczna filozofka, kulturoznawczyni, wykładowczyni akademicka, członkini Obywatelskiego Forum Sztuki Współczesnej
Łukasz Gazur - krytyk i historyk sztuki, członek AICA
Krzysztof Markiel – samorządowiec, wieloletni szef departamentów kultury, dziedzictwa, edukacji i turystyki
