Realizując współczesne komedie bardzo łatwo można wpaść w pułapkę fabularnych banałów, sztampowych dialogów i głupkowatych dowcipów. Komedia to bowiem gatunek wymagający od filmowców mądrości, wyrafinowania i subtelności wyrażającego się w inteligentnym poczuciem humoru, którym zaskarbić sobie można serca milionowej publiczności. Nie mam wątpliwości, że udało się to Billowi Holderamanowi, który poznał przepis na komedię doskonałą wymyślając chwytliwą historię i angażując do jej opowiedzenia kwartet dojrzałych – i wciąż emanujących seksapilem i intelektem – kobiet. Ikony Hollywoodu, takie jakie Diane Keaton, Jane Fonda, Candice Bergen i Mary Steenburgen udowodniły, że życie może zaczynać się po sześćdziesiątce – z prawem do szczęścia i miłości.
Cztery przyjaciółki spotykają się co miesiąc, by dyskutować o wybranych książkach. Kiedy wyzwolona Vivian (świetnie obsadzona J. Fonda) proponuje omówienie „50 twarzy Greya” (która na całym świecie wywołała rumieńce na twarzach milionów kobiet), przewraca do góry nogami nie tylko swoje życie, ale też wpływa na losy Diane (D. Keaton), Sharon (C. Bergen) i Carol (M. Steenburgen). Okazuje się bowiem, że każda z nich – choć wiedzie ustabilizowane życie i jest spełniona zawodowo – cierpi na brak miłości. Odchowane dzieci, piękny dom i przeżyte w zgodzie małżeństwo wcale nie czynią Diane szczęśliwą. Sharon – cenioną sędzię – trawi samotność, gdy wracając do pustego domu może porozmawiać jedynie z kotem. Carol cierpi natomiast na brak uwagi ze strony męża, który woli reperować samochody niż okazywać jej jakiekolwiek uczucie. A Vivian, która pozornie ma wszystko (zoperowane przez chirurga piersi, nienaganną figurę, ogień w oczach, majątek i pewność siebie), boi się zaufać mężczyźnie, który gotowy jest rzucić dla niej wszystko.
Przyjaciółki, pod wpływem głośnej książki, doświadczą jednak przebudzenia, które być może okaże się dla nich największą przygodą życia. Tylko czy będą miały odwagę wyciągnąć z niej wnioski?„Pozycja obowiązkowa” opowiada o tym, jak trudno wychodzi się z narzuconej roli. O wyjściu z pewnych trybów podejmujemy jednak zawsze sami ponosząc za to konsekwencje. Czego jednak nie robi się „z” i „dla” miłości.
Reżyseria: Bill Holderman
Produkcja: USA
