Spektakl to dziwaczny pas de deux mężczyzn. Performerzy Alexander Vantournhout i Axel Guérin pokazują swoje ciała, odarte z wszelkich ozdobników. Są wyszkoleni, ale z pewnością niedoskonali. Nie próbują przekonywać wirtuozerskimi ruchami. Stopniowo ich atletyczne ciała zderzają się z ograniczeniami fizycznymi, a ich ruchy prowadzą do odkrywania mocnych i słabych stron ich własnej, specyficznej budowy ciała. Choreografia tworzy wzajemne oddziaływanie między tymi różnicami w proporcjach i sile fizycznej. Wykonawcy z wielkim wysiłkiem i skupieniem poszukują równowagi i harmonii, nie stroniąc przy tym od humoru. Rzucają sobie wyzwania i popychają się do przodu, na przemian prowadząc taniec. Ciągły kontakt fizyczny, synergia między dotykaniem i byciem dotykanym rozwija się jako podstawowa melodia spektaklu. koncepcja i choreografia: Alexander Vantournhout. Po spektaklu rozmowa z artystami.
Spektakl to dziwaczny pas de deux mężczyzn. Performerzy Alexander Vantournhout i Axel Guérin pokazują swoje ciała, odarte z wszelkich ozdobników. Są wyszkoleni, ale z pewnością niedoskonali. Nie próbują przekonywać wirtuozerskimi ruchami. Stopniowo ich atletyczne ciała zderzają się z ograniczeniami fizycznymi, a ich ruchy prowadzą do odkrywania mocnych i słabych stron ich własnej, specyficznej budowy ciała. Choreografia tworzy wzajemne oddziaływanie między tymi różnicami w proporcjach i sile fizycznej. Wykonawcy z wielkim wysiłkiem i skupieniem poszukują równowagi i harmonii, nie stroniąc przy tym od humoru. Rzucają sobie wyzwania i popychają się do przodu, na przemian prowadząc taniec. Ciągły kontakt fizyczny, synergia między dotykaniem i byciem dotykanym rozwija się jako podstawowa melodia spektaklu. koncepcja i choreografia: Alexander Vantournhout. Po spektaklu rozmowa z artystami.
