Ze względu na duże zainteresowanie wystawą „Zofia Stryjeńska. Między wiarą a obrzędem” w Muzeum Ziemi Tarnowskiej w Tarnowie placówka zdecydowała o wydłużeniu godzin jej zwiedzania w niedziele w marcu. Ekspozycja prezentowana jest od trzech tygodni; w tym czasie zobaczyło ją ponad 1,4 tys. osób.
Jak poinformował Mirosław Biedroń, kierownik działu promocji tarnowskiego muzeum, wystawę prezentowaną w siedzibie MZT przy Rynku 3 można oglądać w marcowe niedziele od godziny 9.00 do 17.00. Wstęp jest bezpłatny. Ekspozycja potrwa do 16 maja 2026 r.
Wydłużenie godzin zwiedzania – zaznaczył przedstawiciel muzeum – to odpowiedź na duże zainteresowanie wystawą.
- Już ponad 1400 osób, w tym wielu gości spoza Tarnowa, odwiedziło ją w pierwszych trzech tygodniach od otwarcia – wskazał Biedroń.
Wystawę „Zofia Stryjeńska. Między wiarą a obrzędem”, przygotowano z okazji 135. rocznicy urodzin i 50. rocznicy śmierci malarki.
Unikatowość ekspozycji wynika z tego, że zaprezentowano na niej większość z 33 obrazów i grafik Stryjeńskiej pochodzących z kolekcji księdza prof. Alojzego Franciszka Nosala, ofiarowanej miastu Tarnowowi i zdeponowanej w 1992 roku w Muzeum Ziemi Tarnowskiej. Dzieła, ze względu na swoją delikatność i wrażliwość na światło, na co dzień są skrywane w muzealnych magazynach.
Według autorów wystawa koncentruje się na jednym z kluczowych wątków w twórczości Stryjeńskiej - ludowości, rozumianej jako przestrzeń spotkania wiary, obrzędu i codzienności. Prezentowane obrazy powstały głównie w latach 30. i 60. XX wieku.
Ekspozycja została podzielona na cztery części tematyczne: stroje ludowe, obrzędy i zwyczaje, obrazy religijne oraz ludowe scenki rodzajowe.
Ekspozycję wzbogacają eksponaty etnograficzne ze zbiorów Muzeum Ziemi Tarnowskiej oraz Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie, a także stroje ludowe wypożyczone dzięki uprzejmości Zespołu Pieśni i Tańca Świerczkowiacy działającego przy Centrum Sztuki Mościce oraz Małopolskiego Centrum Kultury Sokół w Nowym Sączu.
Zofia Stryjeńska była artystką o łatwo rozpoznawalnym stylu. Wielokrotnie nagradzana na wystawach krajowych i międzynarodowych (np. na Światowej Wystawie w Paryżu w 1925 r. zdobyła aż cztery Grand Prix za malarstwo ścienne, plakat, tkaninę i ilustrację książkową). Jak pisał recenzent Piotr Łopuszański, „współtworzyła przemiany estetyczne okresu międzywojennego i wywarła wówczas większy wpływ niż np. Witkacy”.
Urodziła się w 1891 r. w zamożnej krakowskiej rodzinie Lubańskich, co umożliwiło jej rozwijanie wcześnie ujawnionego talentu. W 1911 r. z wyróżnieniem ukończyła szkołę malarską dla kobiet Marii Niedzielskiej. Przebrana za chłopca, rozpoczęła studia malarskie w Monachium. Po roku musiała jednak przerwać naukę, gdyż koledzy rozpoznali, że jest kobietą. Wówczas na studia kobiet nie przyjmowano.
Po wojnie zdecydowała się wyjechać z Polski, gdyż nie chciała żyć w komunistycznym kraju. Zamieszkała w Genewie, ale jak pisał jej syn Jan, jedno z trojga dzieci, które miała z krakowskim architektem Karolem Stryjeńskim, „jej dom - stracony - to była Polska”. Nie umiała żyć na Zachodzie, zmarła w zapomnieniu w 1976 r. w Szwajcarii. Jej grób znajduje się na cmentarzu Chenbourg w Genewie.
