Nie żyje Stanisław Majorek, pochodzący z Tarnowa, legendarny trener polskich piłkarzy ręcznych. To dzięki niemu w mieście w latach 60. zaczęto uprawiać "szczypiorniaka". Później z tarnowskimi piłkarzami ręcznymi odnosił sukcesy. Był też także selekcjonerem reprezentacji Polski mężczyzn.
Posłuchaj co mówi tarnowski dziennikarz sportowy i znajomy trenera - Roman Kieroński
Stanisław Majorek w 1976 roku wywalczył z naszą kadrą brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu. To jak dotąd jedyny olimpijski medal, zdobyty przez polskich piłkarzy ręcznych w historii. W 2023 roku został Honorowym Obywatelem Miasta Tarnowa.
O śmierci Stanisława Majorka poinformował tarnowski dziennikarz sportowy i znajomy trenera - Roman Kieroński.
- Piłka ręczna to była jego pasja przez całe życie. Do końca był jej oddany. Uwielbiał swoich zawodników, z którymi pracował. Przez te wszystkie lata trenowania pomagał w ich rozwoju. To wielka strata dla tarnowskiego i polskiego środowiska "szczypiorniaka". Będzie nam go brakować - mówi w rozmowie z Radiem Kraków Kieroński.
Stanisław Majorek zmarł w tarnowskim hospicjum. Miał 89 lat. Na razie nie ma informacji o pogrzebie legendarnego trenera.
Stanisław Majorek, słynny trener piłki ręcznej, honorowym obywatelem Tarnowa
Życiorys
Stanisław Majorek urodził się 25 czerwca 1937 roku w Pleśnej. W swojej rodzinnej miejscowości ukończył szkołę podstawową. Naukę kontynuował w Liceum Pedagogicznym w Tarnowie, a następnie rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie. W czasie studiów reprezentował barwy AZS Kraków. Po powrocie do Tarnowa dyrektor ówczesnego Domu Kultury Dzieci i Młodzieży (obecnie Pałac Młodzieży), Józef Skubaja, namówił go do założenia przy tej placówce sekcji piłki ręcznej.
Jeszcze pracując w Tarnowie, Stanisław Majorek rozpoczął pracę z reprezentacjami Polski, najpierw juniorską, potem młodzieżową, a uwieńczeniem tego było powierzenie mu funkcji szkoleniowca pierwszej reprezentacji. Wystąpił z nią na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (1976 rok), podczas których reprezentacja Polski wywalczyła brązowy medal. Dwa lata później w Mistrzostwach Świata w Danii prowadzona przez niego drużyna zakwalifikowała się wprawdzie do Igrzysk w Moskwie, ale wróciła bez medalu, zajmując szóste miejsce (w 1974 roku skończyła mistrzostwa na czwartej pozycji). Oznaczało to dla Stanisława Majorka koniec pracy z kadrą Polski. Tarnowski szkoleniowiec trafił wówczas do Luksemburga, gdzie w latach 1979-1981 prowadził reprezentację tego kraju, a następnie przez trzynaście lat pracował w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. W późniejszych latach stworzył prężny ośrodek młodzieżowej piłki ręcznej w Skrzyszowie. W 2010 roku doszedł z „siódemką” tamtejszego LUKS-u do półfinału Mistrzostw Polski juniorów. W swoim trenerskim dorobku ma także Puchar Polski zdobyty w 1971 roku ze Stalą Mielec.
Uhonorowany przez Kapitułę Związku Piłki Ręcznej w Polsce Odznaką Diamentową z Wieńcem (2012). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1976) i Krzyżem Oficerskim (2004) Orderu Odrodzenia Polski. W 2023 roku otrzymał tytułu Honorowego Obywatela Tarnowa. Trafił także do Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie (2022).
