Sobota, 21 lis 7 °C Jakość powietrza: Dobra Na antenie
Menu dostępności (CTRL+U)
Zmień kontrast
Podświetl linki
Zatrzymaj animacje
Powiększ tekst
Szerokość tekstu
Wysokość linii
Resetuj ustawienia

Historia wsi, która zniknęła pod wodą. „Wyspa” w Teatrze Słowackiego

Teatr im. Juliusza Słowackiego zaprasza na premierę. Spektakl „Wyspa” w reżyserii Eugenii Balakirevej to intymna opowieść o tęsknocie za utraconym domem. Scenariusz powstał na podstawie prawdziwej historii białoruskiej wsi Pachomowo, która została zatopiona w drugiej połowie XX wieku podczas budowy zbiornika wodnego systemu Wilejka–Mińsk. Premiera odbędzie się 13 marca 2026 roku na scenie Domu Machin.

Historia wsi, która zniknęła pod wodą. „Wyspa” w Teatrze Słowackiego
Wanda Skorny (dół) i Karol Kubasiewicz (góra) podczas próby medialnej sztuki „Wyspa” w reż. Eugenii Balakirevej na Scenie Domu Machin w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, 11 bm. Premiera spektaklu, którego reżyserka została wyróżniona podczas 13. Forum Młodej Reżyserii, odbędzie się 13 marca br. (amb) PAP/Łukasz Gągulski

Posłuchaj co mówi reżyserka Eugenia Balakireva

Wanda Skorny (dół) i Karol Kubasiewicz (góra) podczas próby medialnej sztuki „Wyspa” w reż. Eugenii Balakirevej na Scenie Domu Machin w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, 11 bm. Premiera spektaklu, którego reżyserka została wyróżniona podczas 13. Forum Młodej Reżyserii, odbędzie się 13 marca br. (amb) PAP/Łukasz Gągulski

Spektakl „Wyspa” opiera się na osobistej historii reżyserki, Eugenii Balakirevej. Kanwę przedstawienia stanowią wspomnienia związane z białoruską wsią Pachomowo, która w latach 60. została zalana podczas budowy zbiornika wodnego systemu Wilejka–Mińsk. Przymusowe opuszczenie domu staje się punktem wyjścia do refleksji nad pamięcią i traumą. Uniwersalnym przesłaniem spektaklu jest także zaduma nad przyszłością – nad światem, który w obliczu licznych zagrożeń może utracić zarówno ludzi, jak i miejsca. Twórcy przyglądają się współczesności i stawiają pytania o odpowiedzialność za przyszłość: czy jako społeczeństwo jesteśmy gotowi na nadchodzące wyzwania?

Miejscem akcji jest m.in. dom, który ma zostać zburzony i zalany. Bohaterami spektaklu są mieszkańcy miejscowości: Ala (Marta Konarska), jej matka Halina (Bożena Adamek), silnie związana z tradycją i wioską, syn Igor (Karol Kubasiewicz), który marzy o wyjeździe, a także badacz sztuki ludowej i etnolog Damian (Krzysztof Zarzecki) oraz mieszkanka wsi Maria (Wanda Skorny). Akcja dramatu rozpoczyna się w chwili, gdy zapada decyzja władz zmuszająca mieszkańców do opuszczenia swoich domów.

Do jednego z tysięcy takich miejsc, które zniknęły z mapy w imię wielkiej idei postępu, trafia przybysz. Tak rozpoczyna się opowieść o wsi i o tożsamości. O mieszkańcach, którzy muszą opuścić swoje domy, by zrobić miejsce dla zbiornika wodnego, oraz o tym, co po nich pozostaje. Przybysz zbiera ślady przeszłości, spisuje tradycje i pieśni ludowe. Trafia jednak do miejsca, w którym nikt już nie śpiewa. Wyspa jest tym, co pozostaje po katastrofie – czytamy w materiałach prasowy teatru.

A tak o inspiracjach do spektaklu mówi reżyserka Eugenia Balakireva:

„Moją główną inspiracją do tego spektaklu jest historia mojej rodziny, która wywodzi się z małej wsi Pachomowo. Wsi, która w latach sześćdziesiątych została zalana, gdy w tym miejscu powstał wielki zbiornik systemu wodnego Wilejka–Mińsk. Kiedy byłam dzieckiem, moja babcia często opowiadała mi o swoim dzieciństwie w tej wiosce – o dziadkach, rodzinnych spotkaniach i o tym, jak gotowała jajka w piasku nad jeziorem, nad którego brzegiem stał ich dom. Opowiadała o tym z wielkim smutkiem, bo wiedziała, że dla mnie to już tylko historia, której nigdy nie będę mogła doświadczyć.

Moja matka jest przekonana, że pokoleniowa tułaczka – obejmująca ją, moją babcię, ciocię i mnie, bo mieszkamy w różnych krajach i nie mamy własnych domów – wynika z traumy, której moja babcia doświadczyła w tamtym czasie. Nie wiem, czy to prawda. Wiem tylko, że przez całe życie tęskniłam za czymś, czego nie ma. W tym spektaklu chciałabym choć na chwilę tego dotknąć. Inspirując się przeszłością i czerpiąc impuls z teraźniejszości, próbuję także dotknąć przyszłości, która z perspektywy mojego pokolenia nie wygląda najlepiej. Chciałabym zadać pytanie: czy jako ludzkość jesteśmy na nią gotowi? Czy zdamy egzamin z człowieczeństwa, kiedy pod wodą znajdą się całe kraje?”

Powiązane

  • Teatr jako narodowa szopka i mroczny rytuał. „Wyzwolenie” Mai Kleczewskiej w Teatrze im. Słowackiego. RECENZJA

    Radio Kraków

  • Dziecięcy świat kolorów, światła i natury. "Witrażowianki"

    Ewelina Kołpak

  • Brzechwałki wracają. Festiwal dziecięcego teatru w nowej odsłonie

    Sylwia Paszkowska

Najpopularniejsze

  • Nagranie dziecka unikającego kul zamachowca. Prokuratura: wszystko wskazuje na to, że jest prawdziwe

    Jan Pająk

  • Rodzina zamachowca odebrała jego ciało

    Julia Kawa

  • Jak czują się policjanci ranni podczas zamachu w Krakowie? Są nowe informacje o ich zdrowiu

    Piotr Łęgowski

  • Groby pod wodą, ludzie się boją. Spór o cmentarz w Biadolinach Radłowskich

    Bartłomiej Maziarz

  • Duży pożar restauracji pod Krakowem. Nikomu nic się nie stało

    Marcin Koczyba

  • Dziewczynka cudem uniknęła kul podczas zamachu w Krakowie. Prawda czy produkt AI?

    Kamil Wszołek

Najnowsze

  • Żywa karmówka dla węża? Naukowiec o ciemnej stronie terrarystyki

  • Kraków czekał na to niemal 80 lat. Nowa filharmonia coraz bliżej

  • 25 lat troski o pamięć. Jubileuszowa gala „Ratujmy Sądeckie Nekropolie”

  • Tłumy pożegnały Izabelę Woźną, ofiarę zamachu w Krakowie. „Umiała dostrzegać piękno w zwyczajnych rzeczach”

  • Polska potrzebuje pomocy Ukrainy. Tylko tak może skutecznie chronić swoją przestrzeń powietrzną

  • Referendum, metro i spór ze Lwowem. Prof. Danel: Łukasz Gibała zderzył się z rzeczywistością