Piątek, 20 lis 7 °C Jakość powietrza: Bardzo dobra Na antenie
Menu dostępności (CTRL+U)
Zmień kontrast
Podświetl linki
Zatrzymaj animacje
Powiększ tekst
Szerokość tekstu
Wysokość linii
Resetuj ustawienia

Gdy sztuka naprawdę znaczyła: Borczuch wraca do źródeł polskiej sztuki krytycznej

Michał Borczuch w „Piramidzie zwierząt” wraca do lat 90., gdy w pracowni Grzegorza Kowalskiego rodziła się polska sztuka krytyczna – bezkompromisowa, ryzykowna i przekonana, że może zmieniać świat. Spektakl w NST staje się dziś nie tylko portretem tamtego pokolenia, lecz także pytaniem o miejsce sztuki we współczesnej rzeczywistości - pisze w swojej recenzji Justyna Nowicka.

Gdy sztuka naprawdę znaczyła: Borczuch wraca do źródeł polskiej sztuki krytycznej
Próba medialna spektaklu. Fot. dzięki uprzejmości NST

W nowym spektaklu Michała Borczucha „Piramida zwierząt” powraca temat polskiej sztuki krytycznej lat 90. Twórca – po dwudziestu latach od debiutu w Starym Teatrze – sięga do historii pracowni Grzegorza Kowalskiego, miejsca narodzin nurtu, który w czasach bezcenzuralnego chaosu po transformacji odważnie rozbrajał społeczne tabu. Borczuch, wspólnie z dramaturgiem Mateuszem Górniakiem, wykorzystuje ten kontekst, by postawić współczesne pytania o rolę artysty i granice wolności twórczej.

Spektakl przywołuje atmosferę Kowalni: nieformalnej, pozbawionej programowych manifestów, za to otwartej na bezpośrednie konfrontowanie się z rzeczywistością. Pokazuje twórców tamtego czasu jako zwykłych ludzi, ale i artystycznych ryzykantów, którzy nie bali się mocnych gestów – jak słynna „Piramida zwierząt” Katarzyny Kozyry czy inne prace oskarżane o bluźnierstwo i przekraczanie norm.

Borczuch zestawia tamten okres z dzisiejszym światem sztuki, w którym – jak sugeruje – dominuje introspekcja, rynek i autocenzura, a dawna bezkompromisowość stała się rzadkością. Jednocześnie podkreśla, że współczesna wrażliwość nie pozwoliłaby już powtórzyć wielu ówczesnych gestów.

Przeczytaj recenzję Justyny Nowickiej

Najmocniej wybrzmiewa finałowa scena: prosta, symboliczna, mówiąca o wyobraźni i wyzwoleniu z ograniczeń. Spektakl zostawia widza z refleksją nad czasem, w którym – choć krótko – wierzono, że sztuka może realnie zmieniać świat. Borczuch i zespół NST przekładają na scenę zarówno energię tamtego pokolenia, jak i tęsknotę za światem, w którym sztuka naprawdę coś znaczy.

Najpopularniejsze

  • Nagranie dziecka unikającego kul zamachowca. Prokuratura: wszystko wskazuje na to, że jest prawdziwe

    Jan Pająk

  • Rodzina zamachowca odebrała jego ciało

    Julia Kawa

  • Jak czują się policjanci ranni podczas zamachu w Krakowie? Są nowe informacje o ich zdrowiu

    Piotr Łęgowski

  • Groby pod wodą, ludzie się boją. Spór o cmentarz w Biadolinach Radłowskich

    Bartłomiej Maziarz

  • Duży pożar restauracji pod Krakowem. Nikomu nic się nie stało

    Marcin Koczyba

  • Dziewczynka cudem uniknęła kul podczas zamachu w Krakowie. Prawda czy produkt AI?

    Kamil Wszołek

Najnowsze

  • Żywa karmówka dla węża? Naukowiec o ciemnej stronie terrarystyki

  • Kraków czekał na to niemal 80 lat. Nowa filharmonia coraz bliżej

  • 25 lat troski o pamięć. Jubileuszowa gala „Ratujmy Sądeckie Nekropolie”

  • Tłumy pożegnały Izabelę Woźną, ofiarę zamachu w Krakowie. „Umiała dostrzegać piękno w zwyczajnych rzeczach”

  • Polska potrzebuje pomocy Ukrainy. Tylko tak może skutecznie chronić swoją przestrzeń powietrzną

  • Referendum, metro i spór ze Lwowem. Prof. Danel: Łukasz Gibała zderzył się z rzeczywistością