Marczyński (1908–1985) był jednym z najciekawszych krakowskich artystów, działających krótko przed i po II wojnie światowej. Malarz, grafik, rzeźbiarz, autor asamblaży, scenograf, ilustrator, pedagog ASP- całe życie był związany z Krakowem. W 1956 roku reprezentował Polskę na Biennale Sztuki w Wenecji. W swojej twórczości łączył doświadczenia kubistów, ekspresjonistów i surrealistów z polską odmianą postimpresjonizmu – koloryzmem. Konsekwentnie, przez dwie i przez pół dekady, odchodził od realizmu i zbliżał się do abstrakcji. Na wystawie oglądać można blisko 60 prac Adama Marczyńskiego obrazów, grafik i szkiców z lat 40., 50., i 60. XX. Wystawę oglądać można w galerii Pawilonu Józefa Czapskiego Muzeum Narodowego w Krakowie do końca roku. Z kuratorką wystawy Anną Budzałek rozmawia Justyna Nowicka
