80 lat temu, 22 sierpnia 1941 roku, podczas niemieckiej okupacji, rozpoczął działalność konspiracyjny Teatr Rapsodyczny w Krakowie. Jednym z jego aktorów był Karol Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II i święty Kościoła katolickiego.
Konspiracyjny teatr został założony z inicjatywy podziemnego ugrupowania politycznego "Unia". Jego działalność była formą walki i przejawem oporu duchowego wobec okupanta.
Kierownikiem sceny został Mieczysław Kotlarczyk, polonista i teatrolog, animator teatru ochotniczego w Wadowicach, teoretyk sztuki żywego słowa. Pierwsze spotkanie zespołu odbyło się 22 sierpnia 1941 roku w mieszkaniu Krystyny Dębowskiej. Oprócz Kotlarczyka i właścicielki mieszkania, byli na nim Karol Wojtyła, Halina Królikiewicz-Kwiatkowska, Danuta Michałowska i Tadeusz Ostaszewski.
Teatr stworzył swoisty styl podniosłej recytacji. Podstawę artystycznego przekazu stanowiło słowo, dekoracje ograniczono do minimum. Celem patriotycznego repertuaru było kształtowanie narodowej tożsamości poprzez adaptacje największych polskich dzieł literackich i pogłębianie wiedzy historycznej.
Ostatnim przedstawieniem, w którym w Teatrze Rapsodycznym zagrał Karol Wojtyła, by dramat "Samuel Zborowski" Juliusza Słowackiego. Po odejściu z zespołu w 1943 roku nie stracił kontaktu z teatrem. Jedną ze swoich pierwszych mszy świętych odprawił w intencji rapsodyków, przychodził na ich przedstawienia, a kiedy istnienie teatru było zagrożone, stawał w jego obronie. Gdy został papieżem, korespondował z byłymi aktorami teatru.
Po wojnie Teatr Rapsodyczny działał dalej, jednak w nowym porządku politycznym był narażony na coraz ostrzejsze ataki cenzury. W 1953 roku scenę zamknięto. Ponownie otwarta w 1957 roku, funkcjonowała przez dziesięć lat. Ostatecznie została zlikwidowana w 1967 roku.
Kierownikiem sceny został Mieczysław Kotlarczyk, polonista i teatrolog, animator teatru ochotniczego w Wadowicach, teoretyk sztuki żywego słowa. Pierwsze spotkanie zespołu odbyło się 22 sierpnia 1941 roku w mieszkaniu Krystyny Dębowskiej. Oprócz Kotlarczyka i właścicielki mieszkania, byli na nim Karol Wojtyła, Halina Królikiewicz-Kwiatkowska, Danuta Michałowska i Tadeusz Ostaszewski.
Teatr stworzył swoisty styl podniosłej recytacji. Podstawę artystycznego przekazu stanowiło słowo, dekoracje ograniczono do minimum. Celem patriotycznego repertuaru było kształtowanie narodowej tożsamości poprzez adaptacje największych polskich dzieł literackich i pogłębianie wiedzy historycznej.
Ostatnim przedstawieniem, w którym w Teatrze Rapsodycznym zagrał Karol Wojtyła, by dramat "Samuel Zborowski" Juliusza Słowackiego. Po odejściu z zespołu w 1943 roku nie stracił kontaktu z teatrem. Jedną ze swoich pierwszych mszy świętych odprawił w intencji rapsodyków, przychodził na ich przedstawienia, a kiedy istnienie teatru było zagrożone, stawał w jego obronie. Gdy został papieżem, korespondował z byłymi aktorami teatru.
Po wojnie Teatr Rapsodyczny działał dalej, jednak w nowym porządku politycznym był narażony na coraz ostrzejsze ataki cenzury. W 1953 roku scenę zamknięto. Ponownie otwarta w 1957 roku, funkcjonowała przez dziesięć lat. Ostatecznie została zlikwidowana w 1967 roku.
