W ostatnich tygodniach Cracovia udowadnia, że zarządzanie klubem sportowym można zamienić w absurdalną telenowelę. W centrum gabinetowego chaosu znalazł się Filip Trubalski. Sytuacja wokół jego stanowiska to wizerunkowy strzał w kolano i najlepszy dowód na to, że przy ulicy Kałuży brakuje obecnie jakiegokolwiek spójnego planu.
Oto jak krok po kroku wyglądało to decyzyjne zamieszanie:
- 24-25 października: Ultimatum kibiców. Po wyjazdowej porażce z Piastem Gliwice (1:3) fani „Pasów” tracą cierpliwość. Z trybun padają ostre hasła pod adresem Trubalskiego, a Stowarzyszenie Cracovia Pany w liście otwartym domaga się jego dymisji, zarzucając mu niszczenie akademii i celowe psucie relacji z sympatykami klubu.
- 26 października: Iluzja stanowczości. Klub ulega presji. Pojawia się oficjalny komunikat o "zakończeniu współpracy" z Filipem Trubalskim. Byłemu trenerowi, Mirosławowi Hajdo, zostaje powierzone stanowisko dyrektora ośrodka treningowego w Rącznej (CTC), co ma uspokoić nastroje.
- 30 października: Trzęsienie ziemi na górze. Rada Nadzorcza zwalnia prezesa Murata Çolaka, rzekomo za konflikt z właścicielem Robertem Platkiem. Jak się szybko okazuje, decyzje byłego już prezesa o odsunięciu Trubalskiego zaczynają tracić moc prawną i faktyczną.
- Początek listopada: Dyrektor widmo zwalnia trenera. Cracovia przegrywa Derby Krakowa, a posadę traci trener Bartosz Grzelak. Szkoleniowiec żegna się z kibicami w mediach społecznościowych i mimochodem zdradza, że o zwolnieniu poinformowali go... Artur Sobiech oraz "zwolniony" kilkanaście dni wcześniej Filip Trubalski.
- 12 listopada: Oświadczenie, które cofa czas. Właściciel klubu Robert Platek publikuje obszerny list przedstawiający strategię na najbliższe 10 lat. W oficjalnych strukturach pionu sportowego znów dumnie figuruje Filip Trubalski jako Dyrektor Generalny, w pełni odpowiedzialny m.in. za ośrodek w Rącznej, transfery i kwestie prawne. O zatrudnionym w październiku Mirosławie Hajdo nikt w komunikacie nie wspomina.
Zaledwie niespełna trzy tygodnie wystarczyły, by klub publicznie pożegnał się z dyrektorem, zakomunikował to opinii publicznej, po czym za sprawą zmiany prezesa przywrócił mu pełnię władzy.
Taki brak komunikacji, wzajemne wykluczanie się decyzji i całkowite lekceważenie głosów trybun pokazują, że sportowy kryzys Cracovii to zaledwie efekt potężnego bałaganu organizacyjnego na najwyższych szczeblach.
