Stan 27-letniego policjanta Artura Morańskiego, rannego podczas zamachu na Rynku Głównym w Krakowie, jest stabilny. W 5. Wojskowym Szpitalu Klinicznym zakończyła się pierwsza operacja rekonstrukcji jego ręki. Przed funkcjonariuszem kolejne zabiegi i długa rehabilitacja. – Czy powrót do sprawności jest możliwy? Myślę, że tak. Niemniej jednak będzie to bardzo żmudny proces – mówi w rozmowie z Radiem Kraków prof. Bartłomiej Guzik, dyrektor szpitala.
Czego dowiesz się z rozmowy?
-
Jak przebiegła operacja rannego policjanta Artura Morańskiego i jakie są jego szanse na odzyskanie sprawności oraz powrót do służby?
-
W jaki sposób robot chirurgiczny może pomóc w rekonstrukcji ręki i dlaczego leczenie tak poważnych obrażeń jest skomplikowane?
-
Jaki jest stan pozostałych pacjentów rannych w zamachu i z jakimi wyzwaniami mierzą się lekarze podczas leczenia ran postrzałowych?
-
Jak krakowski szpital przygotował się na przyjęcie ofiar zamachu i jakie wnioski wyciągnięto z mobilizacji personelu oraz służb?
Posłuchaj audycji
Ranny policjant przeszedł pierwszą operację rekonstrukcji ręki
Artur Morański, który z narażeniem życia uczestniczył w zatrzymaniu napastnika podczas sobotniego zamachu w Krakowie, przeszedł pierwszy z zaplanowanych zabiegów rekonstrukcyjnych. Operacja zakończyła się w środę wieczorem. Jak zapewnia dyrektor 5. Wojskowego Szpitala Klinicznego, stan pacjenta jest stabilny.
– To początek niesamowicie długiej i żmudnej drogi do zdrowia. Najbardziej spektakularna operacja została wykonana w Szpitalu im. Narutowicza. Ona bez dwóch zdań uratowała życie temu pacjentowi. Teraz naszym zadaniem jest rozpoczęcie w optymalny sposób procesu rekonwalescencji. Walczymy o sprawność tej ręki – wyjaśnia prof. Bartłomiej Guzik.
Za leczenie rekonstrukcyjne odpowiada doktor Maleta wraz ze swoim zespołem. Według dyrektora szpitala funkcjonariusza czekają jeszcze kolejne operacje, prawdopodobnie dwie lub trzy. Ich dokładny przebieg będzie zależał od procesu leczenia.
Niewykluczone, że podczas jednego z następnych zabiegów lekarze wykorzystają robota chirurgicznego, który umożliwia wykonywanie niezwykle precyzyjnych operacji na bardzo małych naczyniach.
– To narzędzie, które musi znajdować się w rękach bardzo doświadczonego chirurga. Dzięki optyce, stabilności i precyzji znacząco poszerza możliwości operacyjne – tłumaczy profesor.
Jak dodaje, doświadczenia zespołu rekonstrukcyjnego pokazują, że nawet w przypadkach bardzo poważnych uszkodzeń kończyn, gdy amputacja wydaje się jedynym rozwiązaniem, po wielu skomplikowanych operacjach możliwe jest przywrócenie sprawności ręki.
Czy Artur Morański będzie mógł wrócić do służby?
Dyrektor szpitala nie wyklucza, że ranny policjant odzyska sprawność umożliwiającą mu powrót do pracy. Zastrzega jednak, że leczenie nie ogranicza się do samej rekonstrukcji ręki.
– Dostał od swoich dowódców rozkaz jak najszybszego powrotu do służby, więc nie wyobrażam sobie, że będzie inaczej. Niemniej jednak rekonwalescencja to nie tylko ręka, ale również rehabilitacja ogólna. To bardzo złożony proces – podkreśla prof. Guzik.
Jak dodaje, powrót do sprawności jest możliwy, ale będzie wymagał czasu, kolejnych zabiegów i intensywnej rehabilitacji.
Po 100 tys. zł dla policjantów rannych w zamachu w Krakowie. Będzie też pomoc w rehabilitacji
Stan pozostałych rannych. Jeden z pacjentów trafił do Warszawy
W 5. Wojskowym Szpitalu Klinicznym przebywa także 25-letni obywatel Niemiec, który trafił tam bezpośrednio po strzelaninie. Jego stan, jak zapewnia prof. Guzik, jest stabilny.
Dyrektor placówki zwraca uwagę, że leczenie ran postrzałowych wiąże się nie tylko z uszkodzeniami spowodowanymi bezpośrednio przez pociski, ale również z urazami wywołanymi oddziaływaniem ciśnienia.
– Spektrum uszkodzeń jest dużo większe. Nasi chirurdzy mieli już do czynienia z ranami postrzałowymi, ponieważ pomagaliśmy pacjentom ukraińskim ewakuowanym z frontu. Byli to jednak pacjenci w kolejnych dobach po urazie, kiedy rozpoczynał się już proces stabilizacji i powrotu do zdrowia – wyjaśnia.
W przypadku osób rannych podczas zamachu w Krakowie lekarze musieli zmierzyć się również z obrażeniami wynikającymi z oddziaływania broni palnej, w tym z barotraumą, czyli uszkodzeniami ciśnieniowymi.
Jedna z pacjentek, która początkowo była leczona w krakowskim szpitalu wojskowym, została już przetransportowana do Warszawy. Trafiła do Kliniki Chirurgii Ogólnej, Transplantologii i Chorób Wątroby przy ulicy Banacha.
– Przenieśliśmy ją do ośrodka, który był w stanie zapewnić jej optymalną dalszą opiekę. Najpierw przeprowadziliśmy konsultacje, a później, gdy tylko było to możliwe, zorganizowaliśmy transport – mówi prof. Guzik.
Dyrektor nie chciał ujawniać szczegółów dotyczących obrażeń pacjentki, podkreślając konieczność poszanowania jej prywatności.
Po zamachu szpital przygotował się na najgorszy scenariusz
Prof. Bartłomiej Guzik wrócił również do wydarzeń z soboty, 7 listopada. Jak relacjonował, po otrzymaniu informacji o strzelaninie personel szpitala natychmiast rozpoczął przygotowania do przyjęcia dużej liczby rannych.
– Nie wiedzieliśmy, jaka jest skala tego, co się dzieje, ale chcieliśmy być przygotowani na absolutnie najgorszy scenariusz. Reakcja lekarzy, pielęgniarek i personelu niemedycznego była spektakularna. W ciągu kilkunastu minut pojawiło się w szpitalu bardzo wiele osób – wspomina dyrektor.
Po otrzymaniu polecenia od dyspozytorni szpital zwolnił miejsca na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym i przygotował się do przyjęcia pacjentów w ciężkim stanie.
W ciągu kilku minut placówka była gotowa do jednoczesnego przyjęcia dziesięciu bardzo ciężko rannych osób. W razie potrzeby możliwe było przygotowanie kolejnych 10–15 miejsc.
– Z tego, co wiem, podobnie wyglądała sytuacja w innych szpitalach. Personel pojawiał się błyskawicznie. Ta odpowiedź była z jednej strony prosto z serca, a z drugiej naturalna dla nas wszystkich – podkreśla profesor.
Żandarmeria Wojskowa i policja zabezpieczały szpital
Sobotni zamach był również sprawdzianem procedur przygotowanych na wypadek zdarzeń masowych. Szpital regularnie uczestniczy w ćwiczeniach, także ogólnopolskich, ale dopiero rzeczywista sytuacja pozwoliła ocenić, jak system działa w praktyce.
– To było sprawdzenie w czasie rzeczywistym tego, co dotychczas ćwiczyliśmy. Daje ono zupełnie inną informację zwrotną – przyznaje prof. Guzik.
Po wydarzeniach przeprowadzono spotkania podsumowujące działania personelu. Wskazano między innymi możliwości poprawy komunikacji, podziału obowiązków i szybkości reagowania.
Jednym z ważnych doświadczeń okazała się konieczność zapewnienia bezpieczeństwa samemu szpitalowi. Przez pewien czas nie było bowiem wiadomo, czy napastnik działał sam.
Na teren placówki przybyli żołnierze Żandarmerii Wojskowej, a następnie pododdział ochrony z 6. Brygady Powietrznodesantowej. W zabezpieczeniu uczestniczyli również funkcjonariusze krakowskiej policji.
– Przez kilkadziesiąt minut, a może nawet ponad godzinę, nie wiedzieliśmy, czy był tylko jeden zamachowiec. Pojawiały się różne informacje i plotki. Zabezpieczenie personelu udzielającego pomocy było równie istotne – tłumaczy dyrektor.
Jak dodaje, szpital poczynił już ustalenia z przedstawicielami wojska dotyczące szybkiego uruchamiania podobnego wsparcia w przyszłości.
