Zygmunt Radnicki był jednym z najmłodszych przedstawicieli pokolenia artystów, które tworzyło nowoczesną sztukę w Polsce.
We wtorkowym Kole Kultury przypomnimy postać jednego z najciekawszych, ale i niedocenionych artystów debiutujących w międzywojniu - Zygmunta Radnickiego. Zygmunt Radnicki był jednym z najmłodszych przedstawicieli pokolenia artystów, które tworzyło nowoczesną sztukę w Polsce. Jeszcze do 2 sierpnia jego prace oglądać można w Głównym Gmachu MNK.
Radnicki (1894-1969) urodził się w Czortkowie koło Tarnopola, w okresie międzywojennym mieszkał i pracował we Lwowie. Po II wojnie światowej swoje życie zawodowe związał z Krakowem i krakowską Akademią Sztuk Pięknych, której był profesorem i rektorem. Przede wszystkim był jednak artystą – zajmował się malarstwem i grafiką.
Jeszcze przed I wojną światową Radnicki rozpoczął studia na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, lecz w 1915 roku został powołany do wojska i Akademię skończył dopiero w 1924 roku. Trzy lata wcześniej wziął udział w wystawie formistów, awangardowego ugrupowania, czerpiącego inspirację m.in. z kubizmu, ekspresjonizmu, futuryzmu, z którym związani byli tacy artyści jak: Leon Chwistek, Tytus Czyżewski, Zbigniew i Andrzej Pronaszko, August Zamoyski, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Kazimierz Szczuka, Jan Hrynkowski. W 1925 roku Radnicki dostał stypendium w Paryżu, gdzie studiował u Józefa Pankiewicza w paryskiej filii krakowskiej ASP i uległ fascynacji malarstwem Paula Cézanne’a, co zaważyło na całej jego późniejszej twórczości. Radnicki umiał połączyć doświadczenia, jakie wyniósł z formizmu, Cezanne’a i koloryzmu (przyjaźnił się z „kapistami”, przede wszystkim z Janem Cybisem) tworząc własny, oryginalny język malarstwa. Jako pedagog wywarł wpływ na wielu artystów, m.in. tak wybitnych jak Andrzej Wróblewski.
jn/mat prasowe
