To pierwsza w kraju retrospektywa malarstwa Ewy Kuryluk, artystki, która od lat mieszka i pracuje w Nowym Jorku i Paryżu.
Ewa Kuryluk o swojej wystawie
- Najlepsza na świecie kolekcja moich obrazów znajduje się od czterdziestu lat w Muzeum Narodowym w Krakowie. Zdaje się więc ono predestynowane do prezentacji pierwszej w kraju retrospektywy mojego malarstwa w gmachu oddalonym zaledwie o kwadrans od okrąglaka na Basztowej 15. Tam się zaczął rozglądać po świecie noworodek, który w dniu wernisażu, 5 maja 2016, ukończy 70 lat – mówi Artystka.
Ekspozycję rozpoczyna tytułowy autoportret Nie śnij o miłości, Kuryluk (1977), a kończy płótno Helmut opłakuje bażanta (1967), które w 1969 roku otwierało pierwszą indywidualną wystawę Artystki w Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Całość obejmuje 54 obrazy z lat 1967–1978 – wybranych wspólnie przez Ewę Kuryluk oraz kuratorkę wystawy Annę Budzałek – i stanowi podsumowanie jej malarskiego dorobku. – W swoim malarstwie artystka realistycznie opowiada i o sobie w świecie, i o świecie w sobie. To realizm specyficzny, symboliczny i surrealny: autoportrety Kuryluk chętnie umieszcza w otoczeniu wycinanek i kolaży – mówi Anna Budzałek.
Ewa Kuryluk urodziła się 5 maja 1946 roku w Krakowie. Jej ojciec, Karol Kuryluk, był założycielem i wydawcą przedwojennych lwowskich „Sygnałów”, a po wojnie redaktorem tygodnika „Odrodzenie”, matka, Maria Kuryluk (Miriam Kohany) – pisarką i tłumaczką. Ewa studiowała historię sztuki na UJ w Krakowie i malarstwo na ASP w Warszawie. Od 1981 roku mieszka za granicą, najpierw w Nowym Jorku, potem w Paryżu. Jest nie tylko historykiem sztuki i malarką, ale również pisarką, poetką, fotografikiem i autorką instalacji. Uczestniczyła w ruchu „O poprawę", współtworzyła grupę „Śmietanka". Po bolesnych doświadczeniach z chorobą psychiczną w najbliższej rodzinie założyła fundację „Amici di Tworki”.
Wystawa Nie śnij o miłości, Kuryluk. Malarstwo Ewy Kuryluk 1967-1978
Muzeum Narodowe w Krakowie Gmach Główny, I piętro
6 maja – 14 sierpnia 2016
jn/mat prasowe
