W drodze powrotnej z festiwalu w San Sebastian Piotr Domalewski opowiada nam, jak hiszpańska publiczność zareagowała na jego najnowszy film "Jak najdalej stąd" i skąd u niego tak wielkie zainteresowanie problemami związanymi z emigracją. To kolejny już, po debiutanckiej "Cichej nocy", film dotykający tej tematyki. Bohaterką filmu jest 17-letnia Ola, która zmuszona jest jechać do Irlandii po ciało swojego zmarłego ojca. Reżyser z wielką empatią podchodzi do swoich bohaterów. Jak mówi: ludzie postępują nikczemnie, tylko kiedy cierpią.
„Jak najdalej stąd” to drugi pełnometrażowy film Piotra Domalewskiego. Podobnie jak debiutancka „Cicha noc” (uhonorowana główną nagrodą Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz Polskimi Nagrodami Filmowymi Orły 2018) film jest słodko-gorzką analizą poplątanych relacji rodzinnych. W filmie, poza docenioną na festiwalu w San Sebastian młodziutką Zofią Stafiej, występują także m.in. Arkadiusz Jakubik, Tomasz Ziętek i Kinga Preis. Autorem zdjęć jest zdobywca czterech Orłów Piotr Sobociński jr, a muzykę skomponowała Hania Rani.
Ola (Stafiej) to zbuntowana nastolatka, która marzy o własnym samochodzie i większej życiowej samodzielności. Niespodziewane i tragiczne wiadomości z Irlandii, gdzie od lat pracuje jej ojciec, sprawiają, że wyrusza sama w daleką podróż. Los przeznacza jej nie lada wyzwanie – w imieniu rodziny ma sprowadzić ciało zmarłego do Polski.
