Piątek, 20 lis 9 °C Jakość powietrza: Dobra Na antenie
Menu dostępności (CTRL+U)
Zmień kontrast
Podświetl linki
Zatrzymaj animacje
Powiększ tekst
Szerokość tekstu
Wysokość linii
Resetuj ustawienia

Krystian Durman: To 10 lat ukształtowało mnie nie tylko jako aktora, ale przede wszystkim jako człowieka

Krystian Durman po dziesięciu latach kończy pracę na etacie w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie i przenosi się na norweskie Lofoty. Aktor nie rezygnuje jednak z teatru. Będzie wracał do Polski na spektakle, w tym na kolejne pokazy monodramu "Hibernacja", poświęconego historii himalaisty Tomasza Mackiewicza. Więcej o życiu teatralnym i swojej relacji z górami opowiedział w rozmowie z Anetą Hudzik.

Krystian Durman
Krystian Durman/fot. Aneta Hudzik

Posłuchaj rozmowy

Teatr, "Hibernacja" i Tomasz Mackiewicz

Związek Krystiana Durmana z Narodowym Starym Teatrem w Krakowie rozpoczął się 31 grudnia 2016 roku, w dniu premiery "Triumfu woli". Był to dla niego początek ważnego zawodowego etapu, który zakończy się dokładnie 10 lat później.

To było fantastyczne dziesięć lat, które bardzo mocno ukształtowało mnie nie tylko jako aktora, ale przede wszystkim jako człowieka – mówi Krystian Durman.

W tym czasie wystąpił w wielu ważnych dla siebie produkcjach. Wśród spektakli, które szczególnie ceni, wymienia "Wesele", "Triumf woli", "Genialną przyjaciółkę" i "Arian". Ważnym punktem ostatnich lat kariery Krystiana Durmana jest "Hibernacja", monodram poświęcony Tomaszowi Mackiewiczowi i jego wyprawie na Nanga Parbat. Spektakl, którego realizacja dojrzewała przez sześć lat, okazał się dla aktora przełomowym doświadczeniem. 

Można się zebrać na odwagę, można zdobyć ten swój teatralny Mount Everest. Poczułem się uwolniony, że można żyć inaczej, można żyć na własnych warunkach, nie trzeba spełniać oczekiwań ludzi dookoła – dodaje.

"Hibernacja" pozostaje w repertuarze i jest prezentowana poza Tychami. Po ostatnim pokazie w Chrzanowie planowane są kolejne wyjazdy na festiwale teatralne w Polsce. Aktor zapowiada, że będzie wracał z Lofotów, aby grać spektakl.

Góry obecne od dzieciństwa

Zainteresowanie górami towarzyszy mu od najmłodszych lat. Przeszedł niemal wszystkie pasma górskie w Polsce, a wolne weekendy i tygodnie chętnie spędzał na górskich szlakach.

Kiedy za pierwszym razem nie dostałem się do szkoły teatralnej usłyszałem, że jestem niedojrzały emocjonalnie. Stwierdziłem, że czas na plan B, czyli studia na kierunku turystyka i rekreacja – mówi. 

Przez pewien czas mieszkał w Wałbrzychu, gdzie miał przyjaciół związanych z GOPR-em. Marzył o pracy ratownika górskiego, najlepiej na śmigłowcu. Ostatecznie dostał się jednak do szkoły teatralnej i zdecydował się rozwijać w zawodzie aktora. Gdy polskie góry przestały mu wystarczać, w 2018 roku poleciał w Himalaje. To doświadczenie utwierdziło go w przekonaniu, że właśnie w wysokich górach odnajduje swoją przestrzeń. – "Pomimo tego, że wspinam się coraz wyżej i paradoksalnie powinienem mieć mniej tlenu, mam go coraz więcej" – dodaje.

Krystian Durman
Fot. FB Krystian Durman/dzięki uprzejmości gościa

Nowe życie na Lofotach

Decyzja o przeprowadzce do Norwegii dojrzewała stopniowo. Żona aktora zdecydowała się wyjechać tam do pracy.

Aga spakowała się i wyjechała na Lofoty do pracy. Pamiętam ten dzień, kiedy w sierpniu wypłynąłem do niej i pomyślałem, że można żyć w pocztówce – mówi.

Jednym z charakterystycznych elementów życia na Lofotach jest dzień polarny. Od połowy maja do końca sierpnia słońce nie chowa się za horyzontem. Dla Krystiana Durmana nie jest to jednak problem, ale dodatkowa możliwość korzystania z czasu. Po kilku godzinach pracy może spakować plecak i wyjść w góry. Właśnie tego brakowało mu w dotychczasowym życiu – poczucia, że doba daje wystarczająco dużo przestrzeni na obowiązki i aktywność poza pracą.

Musiała zapaść konkretna decyzja w moim życiu. Stąd rozstanie z teatrem, nie aktorstwem. Początek naszego wspólnego życia na Lofotach i tego, co chyba teraz jest dla mnie najważniejsze – spokój i rodzina – mówi.

Najpopularniejsze

  • Nagranie dziecka unikającego kul zamachowca. Prokuratura: wszystko wskazuje na to, że jest prawdziwe

    Jan Pająk

  • Jak czują się policjanci ranni podczas zamachu w Krakowie? Są nowe informacje o ich zdrowiu

    Piotr Łęgowski

  • Groby pod wodą, ludzie się boją. Spór o cmentarz w Biadolinach Radłowskich

    Bartłomiej Maziarz

  • Duży pożar restauracji pod Krakowem. Nikomu nic się nie stało

    Marcin Koczyba

  • Dziewczynka cudem uniknęła kul podczas zamachu w Krakowie. Prawda czy produkt AI?

    Kamil Wszołek

  • Zwrot w sprawie spopielarni zwłok pod Tarnowem. NSA przyznał rację inwestorowi, a w tle... referendum

    Bartłomiej Maziarz

Najnowsze

  • Dąbrówka Sobocka z nagrodą ZPAP OK im. W. Wojtkiewicza i nową wystawą

  • Gala Nagrody im. Ferdynanda Wspaniałego za Najlepszą Książkę dla Dzieci roku 2025

  • Krystian Durman: To 10 lat ukształtowało mnie nie tylko jako aktora, ale przede wszystkim jako człowieka

  • Holokaust, algorytmy i polityka. Kto dziś wygrywa walkę o historię?

  • Mówiące toalety i promocja alkoholu w operze - głosuj na Wyczyn i Blamaż Tygodnia

  • Konferencja naukowa pt. Wyzwania wobec rolnictwa i rybactwa: ekonomia, cyfryzacja, środowisko