W czasie II wojny światowej do miasta przesiedlono tysiące Żydów. Utworzone w 1941 roku przez niemieckiego okupanta getto znajdowało się między ulicami: Berka Joselewicza, Świętokrzyską, 29 Listopada, Krakowską, Garncarską, Luszowską, Balińską i Sienkiewicza. I to właśnie w pobliżu tej lokalizacji - w miejscu dawnej, nieistniejącej już synagogi - przedstawiciele miasta, mieszkańcy i goście zapalili dziś znicze i złożyli kwiaty.
posłuchaj materiału Natalii Feluś
Mieszkańcy Chrzanowa i goście wspominali:
Powinniśmy pamiętać wszystko, żeby nigdy więcej do takich sytuacji nie doszło. Powinnismy być jedną, wielką wspólnotą, bez podziałów
Moja świętej pamięci babcia bardzo się przyjaźniła przed wojną z Żydówką w Libiążu. Bardzo często wspominała. Ja tę pamięć dostałam niejako w testamencie.
Tu w getcie byli moi prapradziadkowie z dwójką dzieci. Ja zwyczajowo nie odwiedzam miejsc, które są związane z tą smutną historią mojej rodziny, a szczególnie tych miejsc, gdzie trafili przymusowo. Rodzina nie była z Chrzanowa. Była i jest z Pszczyny. Wywieziono ich w maju 1940 roku do Trzebini i ostatecznie trafili do getta w Chrzanowie. A stąd do komór gazowych w Auschwitz
W chrzanowskim getcie w czasie okupacji znajdowało się 7 tysięcy osób. Część z nich wywieziono do obozu zagłady w Oświęcimiu, a część na przymusowe roboty do Niemiec. 18 lutego 1943 roku zlikwidowano getto w Chrzanowie. Po wojnie do miasta powróciło tylko 140 Żydów.
W latach 40. XX wieku w mieście w szybkim tempie rozrastała się społeczność żydowska. Nękani przez niemieckiego okupanta - w 1941 roku - Żydzi zostają umieszczeni w getcie. Dwa lata później - 18 lutego, w dniu likwidacji dzielnicy żydowskiej - nagle znika połowa mieszkańców miasta - przypomina Kamil Bogusz, dyrektor Muzeum w Chrzanowie
Posłuchaj wypowiedzi
Ci, którzy zostali w getcie 18 lutego zostali podzieleni na dwie grupy. Grupa osób starszych i dzieci została skierowana na dworzec kolejowy w Chrzanowie i przewieziona do Oświęcimia do obozu zagłady, natomiast druga grupa osób młodych, które mogą jeszcze pracować, została wywzieziona ciężarówkami na tereny dzisiejszych Niemiec do pracy przymusowej. W 1943 roku ta społeczność znika, znikają mieszkańcy, rajcy, przedsiębiorcy, rzemieślnicy, burmistrzowie. Nagle tych osób nie ma.