Glicynia, zwana również wisterią, to bujnie rosnące pnącze okrywające się wiosną burzą niebieskich, białych lub fioletowych groniastych kwiatów podobnych do złotokapu. Dziko rosnące gatunki glicynii występują w wilgotnych lasach we wschodniej części Stanów Zjednoczonych, Chinach, Korei i Japonii. W naturze są to dość inwazyjne pnącza – bywa, że drzewa, na których się opierają, obumierają.
Posłuchaj audycji "Zielono mi"
Przepiękne okazy glicynii znajdujemy w łagodnym morskim klimacie Irlandii, Wielkiej Brytanii i Francji, a także na południu Europy. Z uprawą glicynii w naszym klimacie, szczególnie w Polsce centralnej i wschodniej, bywa już różnie. Długotrwałe mrozy poniżej -10 stopni C uszkadzają pąki kwiatowe, a czasami niszczą całą roślinę. Dlatego konieczne jest zimowe okrywanie bryły korzeniowej i pędów – co w przypadku pnącza jest dosyć trudne.
Jeśli jednak glicynia zadomowi się w ogrodzie, to z pewnością będzie należała do najpiękniejszych wiosennych roślin ozdobnych. Na kwitnienie młodych roślin trzeba jednak trochę poczekać – od 2 do 7 lat w przypadku roślin rozmnażanych wegetatywnie i nawet 10 lat, jeśli zostały wysiane z nasion.
Glicynia wymaga gleby umiarkowanie żyznej i przepuszczalnej, głęboko uprawionej. Preferuje stanowiska w pełni słoneczne, zaciszne. Pamiętajmy o tym, że to roślina ekspansywna i potrzebuje bardzo solidnych podpór, zdolnych utrzymać znaczny ciężar. Sadząc glicynię przy ścianach budynków pamiętajmy, że jej niekontrolowane pędy mogą wrastać w rynny.
Glicynia cechuje się bardzo intensywnym wzrostem – pędy w ciągu sezonu przyrastają nawet więcej niż 3 metry i właśnie dlatego ma duże wymagania pokarmowe. Corocznie trzeba zasilać ją kompostem lub przekompostowanym obornikiem. W nawożeniu mineralnym glicynii należy unikać azotu, który roślina skutecznie przyswaja dzięki bakteriom umiejscowionym na korzeniach, jak i inne bobowate. Glicynia jest wrażliwa na przesuszenie. W okresach suszy należy ją systematycznie nawadniać.
Najważniejszych chyba elementem pielęgnacji glicynii, zapewniającym obfite kwitnienie, jest regularne przycinanie tego bujnego pnącza. Możemy zaczynać je już w lipcu aż do sierpnia. Obcinamy długie, tegoroczne pędy, pozostawiając około 15-20 cm pędu przy nasadzie. Więcej swobody dajemy roślinom młodym, których koronę kształtujemy rozpinając tegoroczne przyrosty na podporach. Drugim terminem przycinania glicynii jest wczesna wiosna, kiedy zaczynają nabrzmiewać pąki kwiatowe. Wtedy obcinamy pędy chore, przemarznięte i pozbawione zdrowych pąków kwiatowych oraz wszystkie gałązki zakłócające ładny pokrój pnącza. Podejmując decyzję o sadzeniu glicynii w ogrodzie trzeba koniecznie wziąć pod uwagę wymagania tej rośliny odnośnie cięcia. Jeśli nie znajdziemy na ten zabieg czasu, pnącze przestanie być dekoracyjne.
W Polce można kupić dwa gatunki glicynii: kwiecistą (Wisteria floribunda), która osiąga do 10 m wysokości, ale rośnie nieco mniej silnie, niż gatunek opisany poniżej. Wiosną na pnączu najpierw pojawiają się liście, potem kwiaty (V-VI). Drugim gatunkiem jest glicynia chińska (Wisteria sinensis), dorastająca do 10 m wysokości, która w pierwszej kolejności rozwijają się pąki kwiatowe (V), a dopiero potem liście.
Pytanie konkursowe:
Czemu glicynia nie kwitnie?
(Barbara Błaszczyk/Anna Łoś/ko)
Galeria zdjęć
