Bukszpan zwyczajny to jeden z krzewów najchętniej sadzonych w naszych ogrodach – wolno rośnie i jest długowieczny. Ciemnozielone, okrągławe listki pozostają na roślinie cały rok, a niepozorne kwiaty pojawiają się w IV –V w kątach liści i są nektarodajne i dzięki temu licznie odwiedzane przez pszczoły. Gałązki z zimozielonymi liśćmi bukszpanu, są tradycyjnie używane do dekoracji wielkanocnych i wkładane do koszyczków ze święconką, symbolizują trwałość życia, nieśmiertelność.
Posłuchaj audycji "Zielono mi"
Potrzebuje podłoża lekko gliniastego o odczynie lekko zasadowym lub obojętnym, ale można powiedzieć, że toleruje różne gleby, pod warunkiem, że ma stałą wilgotność podłoża. Będzie bardzo wdzięczny za coroczne wzbogacanie ziemi kompostem. Jest rośliną dość wytrzymałą i może rosnąć zarówno w cieniu, jak i w słońcu, aczkolwiek wtedy wymagają większej troski.
Bukszpan w czasie wegetacji intensywnie rośnie i jego właściwe dokarmienie warunkuje nam doskonały wygląd i ich żywotność oraz intensywny kolor. Niezbędne jest zarówno odpowiednio żyzne podłoże, jak i systematyczne nawożenie doglebowe nawozem w płynie (co dwa tygodnie od momentu rozpoczęcia wzrostu) i co jakiś czas dolistne. Nawozy granulowane nie są dla bukszpanów najlepsze, szczególnie tych rosnących w pojemnikach. Rośliny "zagłodzone" będą miały drobne listki, o niewłaściwym, brązowym kolorze i będą bardziej podatne na różne choroby grzybowe. Takie okazy można bardzo łatwo przywrócić do ponownej świetności poprzez lekkie cięcie korygujące, przesadzenie w świeżą, żyzną glebę lub szybkie dostarczenie składników pokarmowych. W ciągu dwóch tygodni bukszpany odzyskają ładny wygląd. Większe okazy dobrze znoszą przesadzanie tylko z dużą bryłą ziemi, młodszym przesadzanie nie szkodzi zupełnie.
Jeśli uprawiamy bukszpany w pojemnikach, to od maja do października ważne jest podlewanie, bo rośliny, które mają za sucho, nie będą rosły. Pamiętajmy, że gęste gałązki bukszpanu szczelnie wypełniają wlot doniczki i woda z deszczu, pomimo, że na zewnątrz pada – do korzeni nie dociera, dlatego podlewać należy nawet wtedy, gdy pada deszcz. Latem im jest upalniej, tym obficiej i częściej trzeba podlewać. Nawet zimą w okresach odwilży dostarczamy wody. Pamiętajmy jednak, że ich korzenie nie powinny nigdy stać w wodzie, bo są gęste i cienkie i łatwo zagniwają, a wtedy roślina choruje.
Wśród wielu zalet należy wymienić jeszcze taką, że bukszpany świetnie znoszą cięcie i dzięki temu można z nich formować rozmaite, nawet dość wymyślne figury geometryczne. Nadaje się wobec tego także na żywopłoty, szczególnie w miejsca ocienione. Bukszpany generalnie tniemy dwa razy do roku – wczesną wiosną i w połowie lata (ale nie później niż pod koniec sierpnia), kiedy to skracamy wszystkie tegoroczne przyrosty o około 1/3-1/4. Zagęszczone, uformowane bukszpany przycinamy systematycznie trzy razy w sezonie. Pierwsze cięcie wykonujemy w marcu, następne w czerwcu i ostatnie w sierpniu-wrześniu.
Nieco innego postępowania wymagają krzewy zaniedbane, słabo rozgałęzione, ogołocone od dołu. Jeśli chcemy doprowadzić taki bukszpan do porządku, trzeba się wstrzymać z pierwszym cięciem do drugiej połowy maja, kiedy już minie groźba wiosennych przymrozków. Po wycięciu grubszych, zdrewniałych gałązek pozostają rany, które mogą spowodować zamieranie krzewu. Cięcie takiego bukszpanu lepiej jest rozłożyć na raty i za pierwszym razem ściąć gałęzie tylko o połowę, ale tak, by zostały na nich drobniejsze, zielone gałązki.
Niestety, oprócz nas, uwielbiają go różnorakie bukszpanowe szkodniki i choroby. Są okresy kiedy choroby atakują ze wzmożoną siłą, o których trzeba zapobiegawczo podczas pielęgnacji pamiętać, stosując odpowiednie opryski.
Pytanie konkursowe: Kiedy najlepiej ciąć bukszpany? Więcej
Galeria zdjęć
