Tatrzańskie niedźwiedzie coraz częściej atakują pasące się owce – wynika za statystyk Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (RDOŚ) w Krakowie. W tym roku niedźwiedzie zabiły już pięć owiec, podczas gdy w całym ubiegłym roku był tylko jeden taki atak. Dziesięć lat temu nie odnotowano ataków niedźwiedzi na owce w całej Małopolsce.
Statystyki szkód wyrządzanych przez dzikie zwierzęta gromadzone są przez RDOŚ na podstawie zgłoszeń poszkodowanych rolników, hodowców owiec czy pszczelarzy. RDOŚ szacuje straty i wypłaca stosowne odszkodowania.
Zastępca dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego (TPN), a zarazem specjalista od niedźwiedzi powiedział PAP, że do ataków niedźwiedzi na zwierzęta hodowlane dochodziło w przeszłości wiele razy z różną częstotliwością, zarówno na terenie Tatr, jak i poza.
"Ataki niedźwiedzi na inne zwierzęta zależne są od wielu czynników, ale warto zwrócić uwagę na to, jak zabezpieczane są owce, czy jak są pilnowane nocą. Na takie wahania statystyk może mieć też wpływ zmiana zachowania choćby u jednego osobnika, który wyzbędzie się strachu przed ludźmi i chętniej będzie odwiedzał zabudowania, wskutek czego wyspecjalizuje się w takiej formie zdobywania pożywienia" – ocenił Zięba.
Zaznaczył on, że na terenie TPN wypasanych jest w sezonie ok. tysiąca owiec, a jednak w tym roku nie było tu ani jednego ataku niedźwiedzi na stada. Do takich ataków dochodziło poza granicami parku narodowego m.in. w Poroninie i Kościelisku.
"Gospodarze w dalszej odległości od TPN mogą nie spodziewać się ataków niedźwiedzi na owce i mniej się ich obawiać, stąd być może słabsze zabezpieczenie. Na szczęście w naszym kraju działają mechanizmy, które pozwalają zrekompensować właścicielom owiec tego typu szkody. W zeszłym roku aktywność niedźwiedzi poza TPN była mniejsza niż w tym, ale nie ocenialibyśmy tej sytuacji jako anomalii w zachowaniu niedźwiedzi" – podsumował Zięba.
Niedźwiedzie, choć są drapieżnikami, najchętniej żywią się roślinami, ale nie gardzą też padliną.
W Polsce niedźwiedzie brunatne objęte są ścisłą ochroną, a ich główną ostoją są Bieszczady. Dorosłe osobniki ważą ok. 300 kg i żyją do 50 lat. Co dwa lata w gawrze samica rodzi od jednego do trzech młodych, które przez półtora roku pozostają pod opieką matki.
