8 grudnia nie jest datą przypadkową. To nie tylko rocznica śmierci Tadeusza Kantora, ale także dzień, w którym od lat odbywało się symboliczne spotkanie aktorów Teatru Cricot 2 z reżyserem. Niestety, od 2020 roku przy ulicy Kanoniczej nie stają już „Żywe Pomniki” w wykonaniu artystów Teatru.
Posłuchaj wypowiedzi
Obchody rozpoczęły się przy grobie artysty, na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, o godz. 12:00 odegrany został hejnał i pieśń „Łzy Matki” przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej – hejnalistów Wieży Mariackiej.
O godz. 15:00 Cricoteka odbyło się spotkanie wspomnieniowe z aktorami Teatru Cricot 2 . Spotkanie, które poprowadziła dyrektor Cricoteki Natalia Zarzecka, odbyło się w przestrzeni wystawy „(Nie)Umarła klasa”.
Wystawa Ekspozycja powstała w 50. rocznicę premiery legendarnego spektaklu „Umarła klasa” Teatru Cricot 2 – sztuki, która zrewolucjonizowała światowy teatr, unaoczniła bezprecedensowy warsztat pracy Tadeusza Kantora oraz jego wpływ na kolejne generacje odbiorców i twórców.
Spektakl „Umarła klasa” miał swoją premierę 15 listopada 1975 roku w Galerii Krzysztofory w Krakowie. Wraz z tym spektaklem Kantor zainaugurował przełomowy, a jednocześnie najbardziej rozpoznawalny etap swojej twórczości teatralnej, Teatr Śmierci, trwający do śmierci artysty w 1990 roku. W jego ramach powstały takie realizacje jak „Wielopole, Wielopole” (1980), „Niech sczezną artyści” (1985), „Nigdy tu już nie powrócę” (1988) czy „Dziś są moje urodziny” (1991). Grana kilkaset razy w dwudziestu krajach na pięciu kontynentach „Umarła klasa” to niezwykle osobista, a zarazem bardzo uniwersalna opowieść o przemijaniu i niemożności powrotu do przeszłości. „Newsweek” uznał ten spektakl z komunistycznej Polski za światowe przedstawienie 1976 roku.
Wystawa zbudowana jest na kanwie „pozostałości po spektaklu” – obiektów, archiwaliów i ich współczesnych opracowań w formie multimedialnej instalacji.
Wystawa jest otwarta do 21 grudnia 2025 roku, spotkanie będzie jedną z ostatnich możliwości zobaczenia jej.
Galeria zdjęć
