Czwartek, 19 lis 11 °C Jakość powietrza: Dobra Na antenie
Menu dostępności (CTRL+U)
Zmień kontrast
Podświetl linki
Zatrzymaj animacje
Powiększ tekst
Szerokość tekstu
Wysokość linii
Resetuj ustawienia

Osłonił córkę przed kulami podczas zamachu w Krakowie. „Przypadkowi przechodnie ratowali mi życie”

„Rozłożyłem ramiona, jakbym zasłonił Zuzię, żeby nic jej się nie stało. Widziałem kulę, która leciała obok mnie. Odbiła się od ściany i uderzyła mnie w ramię” – opowiada pan Jacek, jeden z rannych podczas zamachu na Rynku Głównym w Krakowie. W chwili ataku był na spacerze z rodziną i próbował ochronić dwuipółletnią córkę. Przez kilkadziesiąt minut pomocy udzielali mu przypadkowi świadkowie, w tym medycy z różnych krajów. W rozmowie z Radiem Kraków wspomina dramatyczne chwile, ludzi, którzy ratowali mu życie, i wyjaśnia, dlaczego wybaczył zamachowcy.

Dziury po kulach po strzelaninie w Krakowie. Fot. Emilia Wietecha, Radio Kraków
Fot. Emilia Wietecha, Radio Kraków

Rozmowa z p. Jackiem, rannym podczas zamachu na Rynku Głównym w Krakowie, w audycji Co Niesie Dzień

Zamach w Krakowie. „Rozłożyłem ramiona, żeby zasłonić Zuzię”

Jak to się stało, że w ogóle się tam znaleźliście?

My kochamy Kraków. Byliśmy tam wiele razy, ja chyba ponad sto razy.

Mamy z żoną dwuipółletnią córeczkę Zuzannę. Zuzanna jest teraz na etapie bajek, a w bajkach występują smoki. Kraków ma Smoka Wawelskiego, więc wymyśliliśmy sobie, że pojedziemy całą rodziną na weekend do Krakowa.

Wracaliśmy właśnie od Smoka Wawelskiego i poszliśmy ulicą Grodzką, jeśli dobrze pamiętam. Szliśmy dalej i ni stąd, ni zowąd usłyszeliśmy strzały. Ja pchałem wózek, a żona i starsza, szesnastoletnia córka szły przodem.

Później wszystko działo się w ciągu kilku sekund. One zaczęły uciekać. Moja żona zgarnęła córkę i jeszcze jedno dziecko, które po prostu zamarło z przerażenia. Zabrała je i uciekła.

Ja nie mogłem uciekać. Po pierwsze, miałem wózek, a na Grodzkiej jest bruk. Nie jest łatwo szybko poruszać się po bruku z wózkiem na małych kółkach. Musiałem iść szybkim krokiem, ale jednocześnie uważać.

Przede wszystkim jednak powstała taka panika, że zacząłem się bać, iż ludzie nas staranują. Zacząłem krzyczeć: „Uważajcie!”, żeby nikt nie wpadł na wózek. Bałem się, że jeżeli nas staranują, upadniemy i wtedy będziemy łatwym celem.

Szedłem dalej i czułem, że coś się dzieje. Miałem wtedy tylko jedną możliwość. Rozłożyłem ramiona, jakbym zasłonił Zuzię, żeby nic jej się nie stało.

Widziałem kulę, która leciała obok mnie. Odbiła się od ściany i uderzyła mnie w ramię. Później okazało się, że był to tak silny rykoszet, że po odbiciu od ściany zniszczył mi całe ramię. Z tyłu miałem szarpaną ranę wylotową.

Uklęknąłem na jedno kolano. Pojawiło się bardzo wielu ludzi, którzy mówili, że są medykami albo pielęgniarzami. Był strażak, pojawiło się też sporo lekarzy.

Miałem akurat to szczęście, że ratowała mnie międzynarodowa ekipa. Był Niemiec, Irlandczyk i Brytyjczyk. Rozmawialiśmy po angielsku.

Osobą, która chyba uratowała mi wtedy życie, był Jack. Czekałem około czterdziestu minut na karetkę, a on pomagał mi, żebym się nie wykrwawił.

Nie znam jego nazwiska, ale już z nim rozmawiałem. Podziękowałem mu następnego dnia, kiedy się obudziłem. Zresztą nazwiska nie są ważne. Ważni są ludzie.

Jack w pewnym momencie krzyknął: „Od teraz wszyscy słuchajcie mnie i ja wam będę mówił, co robimy”. Przejął dowodzenie, zbadał mnie, sprawdził, czy nie mam złamań albo innych obrażeń.

A pan był cały czas przytomny?

Tak, byłem przytomny przez cały czas. Strasznie mnie bolało, ale czekaliśmy po prostu na właściwą karetkę.

Powiedział pan, że w pewnym sensie ratował pan swoją dwuipółletnią córkę. Czy widział pan, że sprawca celuje do dziecka?

Od momentu, kiedy zobaczyłem, co się dzieje, w ogóle nie patrzyłem na sprawcę.

Wiedziałem, że nadjeżdża, i wiedziałem, że najważniejsze jest teraz, żeby zabrać stamtąd Zuzię.

Ludziom może się wydawać, że przedarcie się z wózkiem przez panikujący tłum jest łatwe. Nie jest. Byłem łatwym celem.

Nie byłem zaskoczony, że zostałem trafiony, bo spodziewałem się, że może się to zdarzyć. Wiedziałem, że on nadjeżdża i strzela, więc coś takiego mogło się wydarzyć.

Rozumiem, że kiedy zorientował się pan, że to nie jest zabawa, jakiś teatr czy performance, tylko po prostu ktoś strzela do ludzi...

Tak. Było to dla mnie jasne, kiedy zobaczyłem pędzące auta i mnóstwo ludzi uciekających na boki.

Ale od tamtej pory w ogóle nie patrzyłem w tamtą stronę. Nie traciłem czasu. Skupiałem się na tym, żeby iść do przodu.

„Miałem bardzo dużo szczęścia”. Rykoszet zniszczył mu ramię

Ile razy został pan postrzelony?

Całe szczęście raz i całe szczęście był to rykoszet. Mocny, bo lekarze mówią, że to dosyć poważna, szarpana rana.

W całym tym nieszczęściu szczęście polega na tym, że był to rykoszet. On po prostu mnie nie trafił bezpośrednio.

Myślę, że celował we mnie. Zwróciłem na siebie jego uwagę, chciał mnie trafić, ale nie trafił. Nie udało mu się.

Dzięki Bogu, bo gdyby trafił mnie bezpośrednio z tego karabinka, to – jak powiedział mi ordynator szpitala – moje ramię byłoby po prostu jednym wielkim wybuchem.

A tak, ponieważ był to rykoszet, mam zniszczone, mocno rozszarpane ramię, ale kości są całe. Miałem więc bardzo dużo szczęścia.

Pogotowie przyjechało po czterdziestu minutach?

Tak.

Zabrali pana do szpitala?

Wcześniej ludzie walczyli o to, żebym się nie wykrwawił. W końcu trafiłem do właściwej karetki. Chciałbym też tutaj, na antenie, bardzo podziękować ratownikom, którzy mnie ratowali.

Dzięki nim się nie wykrwawiłem. Tamowali krwawienie. Kiedy zaczęli uciskać ranę, dopiero wtedy poczułem prawdziwy ból.

Później znalazłem się w szpitalu. Widziałem też kobietę, która została postrzelona w szyję. Była przede mną.

Cieszę się, że chociaż tak pana słyszę. Mówi pan, że była tam również kobieta z postrzałową raną szyi. Czy panował chaos, czy wszystko było w jakiś sposób zorganizowane i każdy miał zapewnioną opiekę? Jak wyglądało to z pana perspektywy?

Powiem pani szczerze: był chaos. Ale to naturalne. Ludzie byli po prostu bardzo zdenerwowani.

Pewnie na koniec zapyta mnie pani o moje przemyślenia. Mogę powiedzieć o nich już teraz, bo bardzo długo nad tym myślałem.

Wydaje mi się, że system i prawo zawiodły, ale ludzie nie zawiedli.

Chcę, żeby usłyszeli to wszyscy: Krakowianie i ludzie na całym świecie, bo ratowali nas ludzie z całego świata.

Ludzie naprawdę nie zawiedli. Wszyscy stanęli na wysokości zadania, każdy pomagał, jak mógł. Ktoś próbował opanować chaos, ktoś inny w tym chaosie starał się pomóc.

I to jest wspaniałe, bo pomagaliśmy sobie tak, jak tylko mogliśmy.

„System i prawo zawiodły, ale ludzie nie zawiedli”

Jak pan to ładnie mówi: pomagaliśmy sobie tak, jak tylko mogliśmy, choć pan sam był ofiarą. Jesteśmy teraz w szpitalu. Czy otrzymał pan rzeczywiście profesjonalną pomoc i opiekę?

Tak, otrzymałem. Trafiłem na operację. Lekarze bardzo fachowo wyjaśnili mi, co będzie się działo.

Kiedy się wybudziłem, powiedzieli mi, co się ze mną stało i jaki jest mój stan. Miałem zapewnioną pełną pomoc.

Widziałem, co się dzieje. Cały czas przychodziły do mnie osoby, które pytały, jak się czuję i czego potrzebuję.

Otrzymałem też bardzo wyczerpującą odpowiedź od ordynatora ortopedii. Przepraszam, ale nie zapamiętałem jego nazwiska.

Powiedział mi, że miałem szczęście. Wyjaśnił, co się wydarzyło i jak wygląda moja rana. Od razu powiedział mi też coś, co było bardzo uspokajające.

Skontaktował się już z ordynatorem szpitala wojskowego w Warszawie i przekazał, że po moim powrocie do Warszawy to właśnie tamten lekarz będzie mnie dalej prowadził.

Chciałabym jeszcze nawiązać do tego, co powiedział pan wcześniej: system i prawo zawiodły, ludzie nie zawiedli. Co miał pan na myśli?

Naprawdę dużo o tym myślałem i sam zadawałem sobie to pytanie.

Wydaje mi się, że chodzi właśnie o to, że pomoc była zewsząd. My, jako ludzie, naprawdę stanęliśmy na wysokości zadania.

Sam fakt, że ludzie zza granicy podbiegali i mówili: „Jestem lekarzem, czy mogę pomóc?”, pokazuje, jak wiele osób chciało pomagać.

Moja perspektywa jest taka, że zawiódł system i zawiodło prawo.

System zawiódł dlatego, że jeżeli ktoś ma pozwolenie na broń, a później okazuje się, że dokonuje takiego zamachu, oznacza to, że weryfikacja jego stanu psychicznego jest niewystarczająca.

Gdyby była wystarczająca, gdyby takie weryfikacje przeprowadzano częściej...

Zawiodło też prawo. Ten człowiek miał legalne pozwolenie na tego typu broń.

„Wybaczyłem mu, kiedy obudziłem się po operacji”

Czy w ogóle myślał pan o tym człowieku? O zamachowcu?

Tak.

Myślał pan?

Wszyscy dorastamy na pewnych wzorcach. Na tym, co robią dzieciaki z podwórka, co robią nasi rodzice.

Jeżeli mam myśleć o tym człowieku, to po pierwsze, bardzo mi go szkoda. Chcę powiedzieć, że mimo tego, iż do mnie strzelał i zabił wiele osób, jest mi przykro, że przez to przechodził.

Ale jest też druga kwestia. To człowiek, któremu w pewnym sensie pomogliśmy jako społeczeństwo. Nie kontrolujemy przepływu informacji, używamy języka hejtu, który jest wszędzie. To sprawia, że ludzie zaczynają myśleć negatywnie, myśleć źle.

Ma to bardzo duży wpływ na młodych ludzi. I myślę, że jest to jedna z chorób naszej dzisiejszej cywilizacji.

Czy pan tego człowieka nienawidzi za to, że...?

Nie, nie, nie. Wybaczyłem mu w momencie, kiedy obudziłem się po operacji.

Nie miałem żadnych negatywnych myśli, złości czy nienawiści. Nie.

Po prostu żałowałem, że po pierwsze, on zginął. A po drugie, że ten człowiek tak zmarnował sobie własne życie, bo życie jest piękne.

Spór o pochówek zamachowca. Przewodniczący Rady Miasta proponuje nowe zasady pogrzebów

Ola Sobczak

Marsz jedności w Krakowie. „Ten hejt nas wykończy”

Na koniec chcę powiedzieć, że moje serce było uniesione, a największym wsparciem dla mnie był marsz, który odbył się w Krakowie.

Kraków pogrążony w ciszy. Tłumy mieszkańców oddały hołd ofiarom sobotniego ataku

Jowita Gałka-Kucharska

Ludzie wyszli na ulicę i nie bali się. Nieważne, co myślą, skąd pochodzą, jaką religię wyznają, z jakiego są kraju czy jakiej partii politycznej kibicują. Wszyscy wyszli i byli razem.

Może to wydarzenie stanie się punktem zwrotnym?

Jeżeli popatrzymy na to, co dzieje się na co dzień, zobaczymy, że wzajemnie się hejtujemy. A podczas tego marszu pomyślałem: Boże, może ludzie zobaczyli, że to nie ma sensu, że właśnie tak to się kończy.

Że młodzi ludzie będą się tak zachowywać, jeżeli będą dorastali w negatywnym środowisku. A jeżeli będziemy działać wspólnie, to się nie wydarzy.

I to jest chyba mój ostatni przekaz do osób, które będą tego słuchały.

Ten hejt nas wykończy. Hejt jest zły. Tylko w jedności, razem, ponad podziałami, ponad religiami i ponad polityką, jesteśmy w stanie wspólnie funkcjonować i być bezpieczni.

Chciałem też podziękować policjantom i powiedzieć bardzo jasno, że chylę czoła przed bohaterstwem policji i wszystkich ludzi.

Dziękuję wszystkim, którzy pomagali. Ale tych dwóch chłopaków, którzy stanęli z nim twarzą w twarz, to prawdziwi bohaterowie.

Ludzie często mówią o tym, jak sami zachowaliby się w podobnej sytuacji.

Kiedyś była taka kampania w Warszawie dotycząca powstania. Pytano: „Czy ty poszedłbyś do powstania?”. „Tak, poszedłbym, oczywiście”.

Ale kiedy człowiek naprawdę zada sobie to pytanie, odpowiedź wcale nie jest prosta.

Ci policjanci pokazali, że poszli do pracy w policji, ponieważ chcą chronić ludzi. I zrobili to, ryzykując własne życie. Chcę im bardzo serdecznie podziękować. Kocham was, chłopaki, i życzę wam wszystkiego najlepszego.

Jak czują się policjanci ranni podczas zamachu w Krakowie? Są nowe informacje o ich zdrowiu

Piotr Łęgowski

Powiązane

  • Ratowali ofiary zamachu na Rynku Głównym. Kraków uhonorował 36 medyków

    Ola Sobczak

  • Nagranie dziecka unikającego kul zamachowca. Prokuratura: wszystko wskazuje na to, że jest prawdziwe

    Jan Pająk

  • Jak czują się policjanci ranni podczas zamachu w Krakowie? Są nowe informacje o ich zdrowiu

    Piotr Łęgowski

Najpopularniejsze

  • Nagranie dziecka unikającego kul zamachowca. Prokuratura: wszystko wskazuje na to, że jest prawdziwe

    Jan Pająk

  • Duży pożar restauracji pod Krakowem. Nikomu nic się nie stało

    Marcin Koczyba

  • Zwrot w sprawie pochówku zamachowca z Krakowa. Zgłosił się ktoś z rodziny

    Ola Sobczak

  • Kraków: Branża turystyczna chce wspólnych działań po tragedii na Rynku, obawia się anulowania rezerwacji

    Radio Kraków

  • Zwrot w sprawie spopielarni zwłok pod Tarnowem. NSA przyznał rację inwestorowi, a w tle... referendum

    Bartłomiej Maziarz

  • Prezydent Gibała ogłasza konkursy na dyrektorów i pełnomocników. Będzie też nowe stanowisko

    Ola Sobczak

Najnowsze

  • Osłonił córkę przed kulami podczas zamachu w Krakowie. „Przypadkowi przechodnie ratowali mi życie”

  • Zniżki w restauracjach i nagrody za wizyty. Tarnów uruchamia program lojalnościowy

  • Kamizelki kupili za własne pieniądze. Czy policjanci są odpowiednio chronieni?

  • Stacja Kraków-Batowice po modernizacji. Nowe perony, windy i kładka

  • Jacek Zieliński: Wieczysta potrzebuje stabilizacji

  • Jak czują się policjanci ranni podczas zamachu w Krakowie? Są nowe informacje o ich zdrowiu