„Niech pani spojrzy na swój PESEL” – powiedział do mnie okulista, kiedy zdziwiłam się że będę potrzebować okularów do czytania. Nie było to miłe ani uprzejme, ale niestety prawdziwe. Wielu z nas pewnie potrafi przypomnieć sobie sytuację, która uświadomiła nam, że młodość, a nawet wiek średni, już za nami. I choć zewsząd płyną pocieszenia, że dzisiejsza 70-tka do dawna 50-tka, albo że wiek to nie liczba, a stan umysłu, to jednak każdego roku coraz trudniej podbiec do autobusu czy wejść na czwarte piętro.
W warstwie symbolicznej wiele się zmieniło. Słowa takie jak starzec czy staruszka zastąpiono godnymi i pełnym szacunku określeniami senior i seniorka. Jednak czy nie są to tylko słowa, mające maskować zniecierpliwienie, czasem niechęć dla mniej sprawnych, mniej elastycznych, często zagubionych starszych osób?
Starzejemy się nie tylko indywidualnie, ale jako społeczeństwo. W Krakowie co piąty mieszkaniec ma ponad 60 lat. W wielu miejscowościach Małopolski jest podobnie, albo gorzej.
Jakie to ma konsekwencje dla życia społecznego, dla ekonomii, dla lokalnych samorządów, które powinny troszczyć się o potrzeby starszego pokolenia. Ale jakoś łatwiej i przyjemniej projektować nowe place zabaw czy przedszkole niż budżet na usługi opiekuńcze czy lokalny dom spokojnej jesieni.
Coraz większa liczba wyborców po 60. roku życia wpływa też na strategie partii politycznych, które muszą się liczyć z ich głosami. Jak głosują polscy emeryci i emerytki, i czy są znaczącą siłą?
Rządzący wiele mówią o polityce senioralnej. Czym ona jest w praktyce, jak odpowiada na rzeczywiste potrzeby starszych Polek I Polaków. Kto z niej korzysta? I dlaczego nie wszyscy?
Czy to jest kraj dla starszych ludzi? O starzejącej się Polsce bez złudzeń
Wciąż bowiem, wielu seniorek i jeszcze więcej seniorów spędza ostanie dekady życia w samotności, za rozrywkę mając jedynie telewizor, krzyżówki i ewentualnie skrolowanie FB.
Przez pokolenia kontakty społeczne najstarszego pokolenia koncentrowały się przede wszystkim w rodzinie. Role dziadka i babci wypełniały czas, zaspakajały potrzebę przynależności, niezbędności, autorytetu. Dziś, kiedy tak bardzo zmienił się styl życia, dzieci i wnuki mieszkają w miejscach oddalonych często setki a nawet tysiące kilometrów. Rozmowy przez internet pomagają utrzymać kontakt, ale nie zastąpią bliskości i budowania głębszych relacji, ważnych nie tyko dla wnuków ale też dla dziadków.
I wreszcie najtrudniejsze. Jak przygotować się na własną starość? Na czas, kiedy wreszcie przejdziemy na wyczekiwaną emeryturę. Która nie będzie wakacyjną przerwą od pracy, ale nową rzeczywistością, która trzeba jakoś zorganizować.
Te pytania będziemy stawiać w tym tygodniu naszym rozmówcom w Radiu Kraków. Zapraszamy do słuchania i czytania. Starszych i młodszych słuchaczy, bo prędzej czy później ktoś skomentuje nasz PESEL.
