Głos Antoniego Augustynka Wichury przez ponad trzydzieści lat towarzyszył słuchaczom Radia Kraków, a jego grę aktorską mogła podziwiać publiczność teatrów: Rozmaitości i Starego. Nie skorzystał z oferty BBC, nie chciał się również przenieść do Warszawy. Przez złośliwych kolegów był nazywany "Lordem krakowskich spikerów". "Wszedł, został i stał się legendą" - tak wspominał Antoniego Wichurę spiker Adam Jasiński.
Mówi Adam Jasiński
Antoni Augustynek Wichura, legenda Radia Kraków, aktor związany z najważniejszymi krakowskimi scenami, powraca w dokumencie „Echo niezapomnianego głosu”. Premiera filmu odbędzie się w najbliższy piątek o godzinie 19:00 w siedzibie Radia Kraków. Zaproszenia można zdobyć na antenie.
"Wichura" - reportaż Ewy Szkurłat
„Wszedł, został i stał się legendą”
Tak wspominał Wichurę jeden z jego radiowych następców – spiker Adam Jasiński. Trudno o trafniejszy opis. Antoni Wichura zadebiutował w krako0wskiej rozgłośni w 1938 roku i pozostał związany z nią aż do śmierci w 1969 roku. Mimo propozycji wyjazdu do Warszawy i oferty współpracy z BBC, pozostał wierny Krakowowi. Przez kolegów z nutą złośliwego podziwu był nazywany „Lordem krakowskich spikerów” – elegancja, dykcja i nienaganny styl uczyniły z niego wzór radiowego profesjonalizmu.
Mistrz mikrofonu i sceny
Wichura był nie tylko znakomitym spikerem. Równolegle rozwijał karierę aktorską – jeszcze przed wojną związany był z teatrami Cricot i Poltea. Po 1945 roku występował w Starym Teatrze oraz w Teatrze Młodego Widza, który później przekształcono w Teatr Rozmaitości, a ostatecznie w Bagatelę. Jego sceniczna obecność była nie do podrobienia – grał z wyczuciem, pasją i niezwykłą plastycznością głosu.
Gwara, która brzmiała jak dom
Wichura był mistrzem interpretacji. Szczególnie zapamiętany został z nagrań opowiadań pisanych w gwarze góralskiej. Tak sugestywnie oddawał melodię i akcent podhalańskiej mowy, że językoznawcy nie mogli uwierzyć, iż nie pochodził z regionu. Jego rola bacy w popularnych audycjach „Wiedzą sąsiedzi jak kto siedzi” była ulubioną pozycją słuchaczy. Doskonały słuch, aktorska intuicja i ogromna pracowitość uczyniły z niego nie tylko radiowego lektora, ale i niezapomnianego twórcę słuchowisk.
Śmierć na scenie, pamięć w mieście
Antoni Wichura zmarł nagle w czerwcu 1969 roku – w trakcie prowadzenia przedstawienia Teatru Regionalnego w Barbakanie. Miał niespełna 60 lat. Trzy dekady pracy dla radia, setki godzin nagrań, dziesiątki ról teatralnych – to dziedzictwo, które zostawił po sobie. W 1999 roku Rada Miasta Krakowa uhonorowała go, nadając jednej z ulic w dzielnicy Krowodrza nazwę ul. Augustynka Wichury.
Film, który przywraca głos legendy
Dokument „Echo niezapomnianego głosu” to wspólna inicjatywa wielu instytucji: Cricoteki, Teatru Bagatela, Starego Teatru, Narodowego Archiwum Cyfrowego, Radia Kraków oraz rodziny i znajomych Antoniego Wichury. Twórcy filmu sięgnęli po bogate archiwalia – nagrania, zdjęcia, dokumenty. Ale największym atutem produkcji będzie coś więcej – głos samego bohatera. Dzięki zastosowaniu sztucznej inteligencji i cyfrowej rekonstrukcji, Wichura znów przemówi. Usłyszymy go czytającego teksty i komentarze, tak jakby nigdy nie opuścił radiowego studia.
Premiera dokumentu odbędzie się w piątek o godzinie 19:00 w siedzibie Radia Kraków.
Zaproszenia można zdobyć słuchając anteny Radia Kraków
