Nagle ich życie zostaje wymazane. Wpadają w czarną otchłań, która zasysa wspomnienia, uczucia i godność. Ale w tym ciemnym tunelu można znaleźć wiele światła. Bo opieka nad chorym na Alzheimera to wielki test bezwarunkowej miłości. Bardzo trudnej, bo zobaczenie pustki lub agresji w oczach ukochanej osoby to dla niektórych wielka trauma. To choroba, która powoli, z bezlitosną konsekwencją zabiera człowiekowi wszystko.
Można powiedzieć, że „Alzheimer” to choroba utraconych wspomnień, którą badacze wiążą z odkładaniem w mózgu złogów białek. Diagnozę choroby Alzheimera przyjmuje się jak wyrok – nie tylko dla chorego, ale i całej jego rodziny, która musi właściwie przygotować się do często wieloletniej opieki. To postępująca choroba mózgu, która rozwija się na długo przed wystąpieniem objawów. Pierwsze symptomy są na tyle subtelne, że można je pomylić z naturalnymi problemami poznawczymi wynikającymi ze starzenia się lub innymi chorobami, np. depresją.