Ten spektakl jest trochę jak sen, trochę jak śmieszno-straszny kabaret, momentami jak okrutna psychodrama. Świetnie napisany, z doskonałą pracą aktorek i aktorów - pisze Justyna Nowicka w recenzji ostatniej premiery w Narodowym Starym Teatrze „Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy. Epilog”.
Galeria zdjęć
To teatralny debiut jednego z najciekawszych współczesnych reżyserów filmowych Piotra Domalewskiego. „Zamknij oczy Nel...” to po prostu opowieść o rodzinie, z antykolonialnym, ale i antypatriarchalnym przesłaniem wszytym w spektakl ściegiem wyszukanym, dyskretnym, prawie niewidocznym - pisze Justyna Nowicka.
"Rodzina jest właściwie zwyczajna, oczywiście niezbyt szczęśliwa, na dodatek w szczególnym momencie. Tworzy ją Matka (Dorota Pomykała) i trójka dorosłych dzieci (Katarzyna Krzanowska, Radek Krzyżowski, Filip Perkowski), dwoje starszych założyło już własne rodziny (poznajemy jednego ze współmałżonków). Udar, którego nagle doznaje starsza pani, zmienia wszystko. Dorosłe dzieci muszą podzielić się opieką nad chorą, przestawić na jakiś czas życiowe priorytety, przepracować traumę (w ramach NFZ opiekunowi matki przysługują 3 refundowane wizyty u psychotraumatolożki). I nawet jeśli my sami nie doświadczyliśmy przewlekłej choroby starszego rodzica, na pewno takie historie słyszeliśmy. I nikogo nie dziwi, że na scenie, pomiędzy rodzeństwem rusza jakże typowa dla okoliczności seria oczekiwań, kalkulacji, żalów, wzajemnych pretensji (...)"
Recenzję Justyny Nowickiej przeczytasz na stronie Radia Kraków Kultura rkk.pl
