Do Krakowa siostry karmelitanki bose przybyły z kilku domów zakonnych w Niderlandach
Na wystawie prezentowane są dzieła sztuki, unikatowe tekstylia i przedmioty kultury materialnej, jak i dokumenty, pochodzące ze wszystkich domów sióstr karmelitanek bosych, istniejących w Rzeczypospolitej w XVII, XVIII i XIX w. Wystawa została zorganizowana we współpracy 3 instytucji: Krakowskiej Prowincji Karmelitów Bosych, Muzeum Historycznego Miasta Krakowa i Muzeum Archeologicznego w Krakowie, którego budynek przy ul. Poselskiej 3 w latach 1610–1797 był klasztorem karmelitów bosych, a sala wystawowa wnętrzem kościoła zakonnego.
Mija właśnie 400. rocznica sprowadzenia karmelitanek bosych do Krakowa. Przybyły one z kilku domów zakonnych w Niderlandach i osiadły przy średniowiecznym kościele św. Marcina, który z czasem przebudowały. Zakon dobrze rozwijał się na ziemiach polskich, a w r. 1725 powstał kolejny klasztor w Krakowie na Wesołej (obecnie ul. Kopernika). Po burzliwych wydarzeniach historycznych, ten właśnie klasztor, jako jedyny żeński klasztor Karmelu na dawnych ziemiach polskich, nie uległ kasacie, stając się przystanią dla sióstr z kolejno znoszonych klasztorów karmelitanek bosych w Polsce. W wyniku tego procesu w klasztorze na Wesołej zgromadzono liczne zabytki ze wszystkich innych żeńskich domów zakonu w Polsce. Jubileusz czterystu lat obecności karmelitanek bosych w Krakowie jest bardzo dobrą okazją do zaprezentowania polskiej spuścizny dziejowej zakonu. Spuścizna karmelitańska pochodzi głównie z czasów nowożytnych i jest stosunkowo różnorodna, o dość dobrze udokumentowanej proweniencji. Pozwala to na zorganizowanie ciekawej i bardzo barwnej ekspozycji.
Tytuł wystawy nawiązuje do słów bożonarodzeniowej kolędy – pastorałki ułożonej przez polskie karmelitanki bose i śpiewanej po dziś dzień w środowiskach karmelitańskich i kościelnych. Dobrze się on kojarzy ze skarbami, prezentowanymi w Muzeum Archeologicznym, jak i skarbami duchowymi zwłaszcza, iż budynek tego Muzeum był dawniej klasztorem karmelitów bosych.
Pomysłodawca i kurator wystawy: Joanna Daranowska-Łukaszewska, historyk sztuki (Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk)
Wystawa czynna: do 30 września 2012 r.
Katarzyna Pelc
