Wciąż można ją spotkać na najważniejszych premierach. Przez 30 lat była związana ze Starym Teatrem.
Hanna Smólska, aktorka przez blisko 30 lat związana z krakowskim Starym Teatrem urodziła się 16 kwietnia 1921 roku w Mińsku Mazowieckim.
Debiutowała w 1946 roku na scenie Teatru Miejskiego w Częstochowie. Jej osobowość twórczą ukształtowała sceniczna współpraca z mistrzami polskiego teatru: Edmundem Wiercińskim, Dobiesławem Damięckim, Bronisławem Dąbrowskim. W 1949 roku dyrektor Bronisław Dąbrowski zaangażował aktorkę do Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, a w roku 1954 zaprosił ją, do tworzonego przez siebie zespołu Starego Teatru, Władysław Krzemiński. „Przyjście do Starego Teatru uważam za jedną z ważniejszych decyzji w moim życiu. Nie tylko ze względu na role jakie tutaj zagrałam, ale i ze względu na atmosferę, jaka w nim panowała” – wspomina Hanna Smólska. Wierna Staremu Teatrowi stworzyła tu kilkadziesiąt ról, mając swój niepodważalny wkład w największe osiągnięcia teatru (m.in. udział w legendarnych przedstawieniach Konrada Swinarskiego: Nieboska komedia, Dziady, Wyzwolenie, Jerzego Jarockiego: Szewcy, Procesczy Andrzeja Wajdy: Tragiczna historia Hamleta księcia Danii).
„Teatr był moim sposobem na życie. Zawód, który wybrałam, dawał mi kolosalną satysfakcję. Traktowałam to jako przygodę: spotkanie z fascynującymi ludźmi, z niecodziennymi zdarzeniami, ciągłe mierzenie się z niecodziennymi tematami podsuwanymi przez reżyserów. Te spotkania były dla mnie nieraz ważniejsze niż występowanie na scenie. Ciągle mnie czegoś uczyły, coś przede mną otwierały” – powie artystka w rozmowie z Anną Litak.
- Wspaniała biografia artystyczna Hanny Smólskiej, bezkompromisowe oddanie sztuce, pokora i szacunek wobec widzów i kolegów stanowią wzór postawy artystycznej i etyki zawodowej. Tacy artyści jak Hanna Smólska w sposób immanentny przyczynili się do stworzenia słynnej „zespołowości” aktorów Starego Teatru – pisała Elżbieta Bińczycka.
jn/materiały Narodowego Starego Teatru
