Bugenwilla jest niezwykle efektownym, obficie kwitnącym pnączem, należącym do rodziny dziwaczkowatych. Choć kojarzy nam się z krajobrazami krajów leżących w basenie Morza Śródziemnego, to jej naturalnym miejscem występowania są tropikalne rejony Ameryki Południowej. W ciepłym klimacie ta niezwykłej urody roślina rośnie niemal wszędzie, porasta mury domów i płoty, tworząc efektowne żywopłoty, oplata ogrodowe altany oraz pergole.
W Europie największą popularnością cieszą się dwa gatunki – bugenwilla gładka i okazała. Kupić można rośliny prowadzone jako pnącza lub w formie niewielkich krzewów czy drzewek. Ich bardzo długie i cienkie pędy osiągają nawet 12 m długości. Mają charakterystycznie zakrzywione ciernie ukryte w kątach liści, które służą roślinie do wspinania się na podpory. Właściwe kwiaty bugenwilli są niepozorne, zazwyczaj białe lub różowe, zaś największą ich ozdobę stanowią barwne podsadki będące liśćmi, a jedynie imitujące kwiaty. Przeważnie w intensywnych, przyciągających wzrok kolorach, spotkać można różowe, pomarańczowe, łososiowe, czerwone, fioletowe, purpurowe i białe. W warunkach naturalnych bugenwilla kwitnie niemal przez cały rok, a kwiaty pojawiają się prawie na całej długości pędu.
Bugenwilla to dość trudna w uprawie roślina. By obficie kwitła i zdrowo rosła, wymaga bardzo dużej ilości światła. Najlepiej czuje się w pełnym słońcu, w miejscu, które zapewni jej minimum 5 godzin słońca na dobę. Zarówno w domu, jak i w ogrodzie odpowiednia będzie południowa lub południowo-wschodnia ekspozycja. Powinniśmy zapewnić jej miejsce osłonięte przed wiatrem i przeciągami, ponieważ narażona na ich działanie roślina może gubić liście.
Podłoże powinno być żyzne, o dużej zawartości próchnicy i stale wilgotne. Dobrze, by gleba była przepuszczalna. Roślin nie należy podlewać zbyt obficie, ponieważ nadmiar wilgoci może prowadzić do gnicia korzeni, więdnięcia i opadania liści. Bugenwilla lubi, gdy podlewa się ją twardą wodą i zrasza liście. Wiosną i latem co 7–10 dni podlewamy ją nawozem do roślin kwitnących.
Bugenwilla nie jest odporna na mróz, dlatego w okresie zimowym będziemy musieli zapewnić jej miejsce w jasnym pomieszczeniu, gdzie temperatura nie spada poniżej 6°C. W październiku ograniczamy podlewanie i nawożenie, przygotowujemy w ten sposób roślinę do wejścia w czas spoczynku. Pamiętamy o regularnym, ale umiarkowanym podlewaniu. Roślina w trakcie spoczynku może zrzucić liście, jednak jej pędy powinny pozostać żywe. Optymalna temperatura w tym okresie to 10–14°C. Przezimuje również w cieplejszym pomieszczeniu, jednak jej kwitnienie może być mniej obfite. W lutym–marcu przenosimy ją w cieplejsze miejsce, zaczynamy regularnie podlewać i nawozić. Jeżeli to konieczne, w marcu roślinę przesadzamy do nieco większej doniczki. Nie wybieramy jednak zbyt dużego pojemnika, ponieważ w donicy o mniejszej średnicy bugenwilla lepiej kwitnie.
Przycinanie bugenwilli uprawianej w chłodniejszym klimacie jest czynnością niezbędną. Zwykle robi się to wczesną wiosną. Skracamy wówczas zeszłoroczne pędy o jedną trzecią. Dzięki temu zabiegowi roślina ładnie się rozkrzewi, wypuszczając dużo nowych pędów i obficie zawiąże pąki kwiatowe. W trakcie sezonu wegetacyjnego można skracać wierzchołki pędów, dzięki czemu ograniczy się ich przyrost na długość, za to rośliny ładnie się wzmocnią.
Bugenwilla ma dużą odporność na choroby i w jej uprawie rzadko pojawia się z nimi problem. Zdarza się jednak, że roślinę atakują mszyce, mączliki lub gąsienice motyli. Większe problemy są zazwyczaj skutkiem niewłaściwej pielęgnacji. Gdy roślina nie chce kwitnąć, prawdopodobnie ma za mało światła lub zimą była przechowywana w zbyt ciepłym pomieszczeniu. Jeśli podczas kwitnienia bugenwilla gubi liście, może to świadczyć o zbyt małej wilgotności podłoża i powietrza.
Galeria zdjęć
