Trzydzieści pięć lat pracy artystycznej, dziesiątki ról teatralnych i filmowych, tysiące godzin przed mikrofonem, a także dramatyczna walka o życie po udarze krwotocznym. Alina Kamińska nie tylko wróciła na scenę po ciężkiej chorobie, ale nadal pracuje, realizuje kolejne projekty i pomaga innym. Jubileusz artystyczny świętuje w Teatrze Bagatela spektaklem "Pijacy". W rozmowie z Sylwią Paszkowską wspomina początki kariery i najważniejsze role.
Posłuchaj rozmowy
Kraków, Sławomir Mrożek i światowe kino
Uroczystość 35-lecia pracy artystycznej zaplanowano na 19 listopada na scenie Teatru Bagatela, z którym Alina Kamińska związana jest od początku swojej zawodowej drogi. Wybór spektaklu "Pijacy" nie był przypadkowy. W przedstawieniu występuje większość zespołu.
Jestem przeszczęśliwa. Wybraliśmy ten spektakl, bo jesteśmy tam bardzo zespołowo. Praktycznie większość zespołu gra w tym przedstawieniu. Czuję się częścią naszej cudownej artystycznej grupy – mówi Alina Kamińska.
Jej zawodowy start był wyjątkowo intensywny. Tuż po ukończeniu studiów i uzyskaniu dyplomu otrzymała angaż w krakowskim Teatrze Bagatela. Choć interesowało się nią kilka teatrów, zdecydowała, że chce pozostać w Krakowie. Z czasem pojawiały się myśli o Warszawie, jednak ostatecznie związała swoje życie zawodowe i prywatne z Krakowem.
Jeszcze przed rozpoczęciem pierwszego sezonu teatralnego pojawiła się propozycja, która okazała się niezwykłym doświadczeniem. Sławomir Mrożek poszukiwał aktorów do światowej prapremiery swojego tekstu "Wdowy". Przedstawienie miało powstać w ramach festiwalu Dionizja w Sienie we Włoszech, którego szczególną zasadą była współpraca aktorów z autorem dramatu, występującym również w roli reżysera.
Mrożek wybrał Kamińską. Młoda aktorka wyjechała do Włoch, gdzie przez miesiąc pracowała nad spektaklem i spędzała czas z pisarzem oraz pozostałymi uczestnikami festiwalu. Był to nie tylko ważny etap jej zawodowego rozwoju, ale również początek wieloletniej przyjaźni z Mrożkiem. Dzięki niemu miała okazję odwiedzić Paryż i zobaczyć przedstawienia w Comédie-Française, między innymi z udziałem Andrzeja Seweryna. Jako bardzo młoda aktorka szybko znalazła się w świecie wielkich artystycznych doświadczeń.
Po powrocie do Polski zagrała w "Warszawiance" w reżyserii Nosowicza. Niedługo później pojawiła się kolejna wyjątkowa okazja – udział w "Liście Schindlera" Stevena Spielberga. Aktorka wzięła udział w castingu i zagrała u boku Liama Neesona oraz Ralpha Fiennesa.
Początek mojej pracy artystycznej był absolutnie topowy – przyznaje.
Tysiąc osiemset spektakli i role, które zostały w sercu
W ciągu 35 lat Alina Kamińska stworzyła kilkadziesiąt ról teatralnych. Wśród tych, które wspomina szczególnie ciepło, znajduje się Basia Smith z "Mayday" w reżyserii Wojciecha Pokory. Spektakl był grany przez 26 lat, a na jego koncie znalazło się aż 1800 przedstawień. Był to rekord polskiego teatru.
Szczególne miejsce w jej pamięci zajmują także "Trzy siostry" w reżyserii Domalika, w których wcielała się w Olgę. Wspomina pracę z Janem Fryczem, Janem Nowickim, Urszulą Grabowską i Magdaleną Walach jako jedno z najważniejszych doświadczeń artystycznych związanych z klasycznym repertuarem.
"Dostałam drugie życie". Jak Alina Kamińska wraca do zdrowia po udarze?
Powrót na scenę po ośmiu miesiącach
Po udarze nastąpiła przerwa w pracy zawodowej. Był to trudny czas. Aktorka musiała jednak nie tylko odzyskać sprawność, ale również przekonać innych, że jest gotowa ponownie stanąć przed publicznością i kamerą.
Pierwszym spektaklem po chorobie była "Śmierć pięknych saren". Do tego wydarzenia doszło po około ośmiu miesiącach od udaru. Emocje były tak wielkie, że płakali wszyscy: aktorka, koledzy z zespołu, obsługa spektaklu i widzowie.
Powiedzieli: wszystko za ciebie zrobimy, ty masz z nami być. To było przecudowne. Po prostu uwielbiam ich. Jesteśmy naszą cudowną teatralną rodziną – wspomina.
Po powrocie do teatru aktorka stopniowo wracała również do aktywności sportowej. Już po dziewięciu miesiącach ponownie stanęła na nartach. Robiła to ostrożnie, ale chciała udowodnić sobie, że nawet po tak dramatycznym doświadczeniu można odzyskać część dawnego życia.
Co jest dla niej najważniejsze?
Nie wyobrażam sobie swojego życia bez teatru, nie wyobrażam sobie swojego życia bez kamery i bez mikrofonu. To są te podstawowe dla mnie rzeczy – mówi.
