Termin „laik” w literaturze kościelnej po raz pierwszy zostaje użyty w liście Klemensa Rzymskiego i oznacza podobnie jak u Orygenesa, Cypriana – członka Kościoła, niebędącego kapłanem. Laicy uczestniczyli wraz ze swymi prezbiterami w sprawowaniu Eucharystii i życiu wspólnoty kościelnej. W wielu tekstach „świecki” – to człowiek, który żyje w świecie zarówno w sensie społeczności cywilnej, jak też sensie społeczności zepsutej. „Porzucić świat” znaczyło porzucić grzech a jednocześnie świecki styl życia: małżeństwo, zawód, posiadanie. Tak było dawniej - dziś jednak - zwłaszcza po Soborze Watykańskim II - ludzie świeccy mają być "solą Kościoła". Czy takie zaangażowanie jest jednak obecne w polskich realiach. Czy świeccy chcący decydować o wielu sprawach, nie burzą pewnego porządku i spokoju?
