Rosjanie rozpoczynają szturm Grodna. Wśród obrońców tylko część stanowią oddziały regularne, reszta to mieszkańcy, uczniowie i harcerze. Tuż przed sowieckim atakiem, komunistyczne bojówki próbowały wywołać walki wewnątrz miasta, ale zostały szybko uciszone. Nad ranem Grodno atakują radzieckie czołgi. Ponieważ atak się nie udał, po południu Sowieci rozpoczęli ostrzał miasta przy pomocy artylerii. Mimo dużych strat pierwszego dnia, załoga Grodna utrzymuje większość pozycji obronnych, a nawet zmusza niektóre jednostki wroga do odwrotu.
Posłuchaj wypowiedzi
Po czterodniowych zażartych walkach z wojskami sowieckimi pułk Korpusu Ochrony Pogranicza „Sarny” opuszcza swój Rejon Umocniony i dołącza do grupy wojsk dowódcy Korpusu, gen. Wilhelma Orlika-Rückemanna.
Dwa kolejne bataliony Korpusu Ochrony Pogranicza przekraczają Prypeć pod Ossowcem, po czym atakują sowiecką kolumnę pancerną i tutaj Rosjanie zostają odrzuceni.
Do Warszawy przedarła się grupa kawalerii gen. Abrahama, a także ocalałe z bitwy pod Bzurą resztki Armii "Poznań". Z ok. 200 tys. żołnierzy przystępujących do bitwy doliczono się zaledwie 40 tys. Do gen. Rómmla dotarł także gen. Kutrzeba, który został mianowany zastępcą dowódcy utworzonej niedawno Armii "Warszawa". Stolica przeżywa jeden z najcięższych nalotów podczas kampanii wrześniowej.
W bitwie pod Tomaszowem Lubelskim poddaje się okrążona 6 Dywizja Piechoty. Po nocnych walkach skapitulowały też oddziały gen. Piskora. Do niewoli dostało się ok.11 tys. żołnierzy. Poległo 1500. Część żołnierzy próbowała wydostać się z okrążenia na własną rękę. W ten sposób dotarł do stolicy także płk Rowecki, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną.
Zgrupowanie polskich oddziałów gen. Dąba-Biernackiego rusza w kierunku Hrubieszowa i Zamościa. Podjęta wcześniej próba odbicia Zamościa kończy się niepowodzeniem, choć oddziałom polskim udało się wedrzeć do miasta. Z udziałem tych jednostek wkrótce rozegra się szereg nowych starć, zwanych drugą bitwą pod Tomaszowem Lubelskim
W tym samym czasie toczył się ostatni bój Armii "Małopolska" gen. Sosnkowskiego. Od rana do wieczora trwało nieustanne natarcie polskie, jednak załamało się w ogniu artylerii i broni pancernej. Szczególnie ciężkie walki toczyły się o Brzuchowice. Do Lwowa nie udało się przebić, mimo że żołnierze Sosnkowskiego byli już tylko 2 kilometry od miasta.
W nocy oddziały i patrole Armii Czerwonej wjeżdżają do Lwowa od strony Rogatki Łyczakowskiej, lecz wycofują się zanim doszło do poważniejszych starć. Spod miasta częściowo wycofują się także jednostki Wehrmachtu. Jest to skutek sowiecko-niemieckich uzgodnień o podziale stref działania.
Wódz Naczelny - Marszałek Edward Rydz-Śmigły wydaje - już z terenu Rumunii - swój ostatni rozkaz do Polskich Sił Zbrojnych. Wyjaśnia w nim powody swojego wcześniejszego zalecenia unikania walk z Sowietami: "Ponieważ w pierwszym dniu bolszewicy nie strzelali do naszych oddziałów, ani też ich nie rozbrajali, więc sądziłem, że możliwym będzie przez pewien czas wycofać dość dużo wojska na terytorium Węgier i Rumunii".
Dalej pisze także: "Choćby warunki waszego życia były najcięższe, musicie przetrwać nie zapominając, że jesteście żołnierzami. Położenie się zmieni, wojna jeszcze trwa. Będziecie się jeszcze bić za Polskę i wrócicie do Polski, przynosząc jej zwycięstwo".
