Gruntowny remont XIX-wiecznego dworca kolejowego w Wadowicach jest na ukończeniu. Przedstawicielka magistratu Małgorzata Targosz-Storch powiedziała PAP, że otwarcie stacji, jak i zlokalizowanej tam „strefy odkrywania, wyobraźni i aktywności SOWA”, nastąpi 6 grudnia.
Targosz-Storch powiedziała, że prace trwały 2,5 roku. Kompleksowa modernizacja objęła przebudowę i adaptację nieczynnego wcześniej budynku oraz jego rozbudowę o część dydaktyczno-edukacyjną.
„Ten obiekt będzie teraz nie tylko nowoczesnym dworcem, ale również unikatowym centrum aktywności społecznej” – powiedziała PAP przedstawicielka magistratu w Wadowicach.
Powierzchnia użytkowa dworca to blisko 1,5 tys. m kw. Po remoncie ma się wpisywać się stylem i formą w historię ziemi wadowickiej z okresu galicyjskiego. W budynku znajdą się między innymi poczekalnia, pomieszczenie kasowe i toalety. Jest sala restauracyjna połączona z tarasem. Na piętrze powstaną pomieszczenia dla wadowickich stowarzyszeń i organizacji.
W północnej części powstał nowy obiekt, który pomimo prostej i nowoczesnej formy wtopił się w istniejącą zabytkową zabudowę. „To budynek z nowoczesnym centrum konferencyjnym oraz częścią ekspozycyjno-wystawienniczą, w której 6 grudnia zostanie otwarta strefa odkrywania wyobraźni i aktywności, w skrócie SOWA” – oznajmiła Targosz-Storch.
Jak dodała, dzięki staraniom Wadowickiego Centrum Kultury, miasto stało się uczestnikiem projektu prowadzonego wspólnie przez ministerstwo edukacji oraz Centrum Nauki Kopernik. „Jako jedno z 32 miast w kraju przez pięć najbliższych lat będziemy mieli w nowym budynku wyjątkową wystawę, podobną do Centrum Nauki Kopernik, gdzie zwiedzający mogą samodzielnie eksperymentować na zgromadzonych eksponatach” – wskazała Targosz-Storch.
Rewitalizacja dworca kosztowała gminę 14,7 mln zł. Miasto pozyskało na ten cel fundusze unijne.
W latach 70. XIX w. Wadowice zaczęły starania, by przez miasto przebiegła linia kolejowa łącząca Kraków z Bielskiem. Pierwszy pociąg wjechał tam w 1887 r. Pod koniec tego roku ruszyła budowa dworca, który do dziś jest wzorcowym przykładem galicyjskiej architektury kolejowej schyłku XIX w.
