"Postacie kroczące" Magdaleny Abakanowicz w ogrodzie Pałacu Czapskich, obrazy malarza epoki baroku Augustyna Mirysa w Pałacu Biskupa Erazma Ciołka. A za chwilę wystawa malarstwa jednej z największych gwiazd światowej sztuki XX wieku - Tamary Łempickiej. O planach Muzeum Narodowego w Krakowie na najbliższe tygodnie z dyrektorem MNK prof. Andrzejem Szczerskim rozmawia Justyna Nowicka.
Posłuchaj rozmowy z prof. Szczerskim
Wystawa Tamary Łempickiej w Muzeum Narodowym w Krakowie będzie okazją wejścia w świat malarstwa jednej z najbardziej niezwykłych artystek dwudziestego wieku.
Zobaczymy na niej ponad trzydzieści obrazów pochodzących z muzeów i zbiorów prywatnych w Europie i Stanach Zjednoczonych Ameryki. Wybór ten pozwoli na prześledzenie twórczości Łempickiej od lat dwudziestych do pięćdziesiątych. Od powszechnie znanych obrazów portretowych oraz aktów, które są dzisiaj symbolem malarstwa epoki art déco, poprzez dzieła o tematyce zaangażowanej społecznie, martwe natury, aż do mało znanych publiczności obrazów abstrakcyjnych powstałych w latach pięćdziesiątych. Prawie jedynym tematem obrazów Łempickiej był człowiek. Malowała najczęściej przedstawicieli bohemy artystycznej, arystokratów i przedstawicieli elity finansowej Europy i USA. Obrazy Łempickiej, uderzające widza od pierwszego spojrzenia charakterystycznym stylem, kryją w swoim „manieryzmie” zmysł obserwacji świata i ludzi. Głównie poprzez portrety Łempicka stworzyła galerię opowiadającą o dekadenckim świecie pomiędzy wojnami światowymi – „szalonych” latach dwudziestych i trzydziestych oraz świecie hollywoodzkich gwiazd w latach czterdziestych i pięćdziesiątych.
Wystawa powstaje w ścisłej współpracy z prawnuczką artystki, panią Marisą de Łempicką, dzięki której staramy się pozyskać dzieła oraz materiały archiwalne z Tamara de Łempicka Estate oraz innych kolekcji.
Portrety autorstwa Augustyna Mirysa w Muzeum Narodowym
Zapomniany dziś Augustyn Mirys (1700-1790) był jednym z najciekawszych malarzy tworzących w okresie późnego baroku w Polsce. Szkot z pochodzenia, urodzony we Francji, działający we Włoszech, osiadł w naszym kraju, gdzie spędził resztę życia przez pół wieku tworząc liczne dzieła dla arystokratycznych elit Rzeczypospolitej. Wystawa w Pałacu Biskupa Erazma Ciołka gromadzi jego najlepsze portrety z muzeów Polski, Litwy i Ukrainy, gdyż to właśnie malarstwo portretowe było dziedziną, w której talent Mirysa jawi się w całej pełni.
"Geniusze ze Skarbca Katedralnego". Skarbiec Katedralny na Wawelu to późnogotycki, trójprzęsłowy budynek o sklepieniu krzyżowo-żebrowym, wzniesiony pod koniec XV wieku, przyległy do katedry od północnego wschodu. Był on miejscem przechowywania historycznych, narodowych pamiątek o szczególnym znaczeniu: relikwii, regaliów i cennych kościelnych utensyliów.
Wiosną 1900 roku, w ramach prowadzonej od pięciu lat restauracji katedry wawelskiej, podjęto prace we wnętrzu skarbca. Kilka miesięcy później kierujący restauracją architekt Sławomir Odrzywolski oraz biskup diecezjalny krakowski Jan Puzyna powzięli zamiar powierzenia dekoracji malarskiej skarbca Józefowi Mehofferowi, cenionemu artyście młodego pokolenia, zdobywcy dwóch złotych medali na Powszechnej Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 roku.
Mehoffer podjął się jej realizacji w marcu 1901 roku. Pracę rozpoczął od wykonania polichromii sklepienia i kontynuował ją do końca 1902 roku. Dzieło nie zostało jednak ostatecznie ukończone – zaprojektowana przez niego bogata dekoracja ornamentalna i figuralna pokryła ściany skarbca z wyjątkiem czterech wielkich płaszczyzn – w ostrołuku ściany zachodniej i w trzech ostrołukowych polach ściany południowej – które artysta zamierzał przeznaczyć na przedstawienia wydarzeń z dziejów Polski.
