Poniedziałek, 16 lis -3 °C Jakość powietrza: Dobra Na antenie
Menu dostępności (CTRL+U)
Zmień kontrast
Podświetl linki
Zatrzymaj animacje
Powiększ tekst
Szerokość tekstu
Wysokość linii
Resetuj ustawienia

Dojmująca potrzeba miłości czyli rzecz o Sinéad O’Connor. Premiera w Teatrze Nowym Proxima

W gęstym od emocji i ściskającym za gardło spektaklu „Nasza mama Sinéad” na próżno szukać obrazoburczych scen – pisze Mateusz Borkowski z redakcji Radia Kraków Kultura w swojej recenzji. Zamiast tego widzowie otrzymują studium osoby straumatyzowanej i wewnętrznie rozedrganej, dorastającej w opresyjnym środowisku, niegodzącej się na niesprawiedliwości świata i, przede wszystkim, łaknącej miłości.

Dojmująca potrzeba miłości czyli rzecz o Sinéad O’Connor. Premiera w Teatrze Nowym Proxima
Fot. Aneta Suska/Teatr Nowy Proxima

Jak zauważa Borkowski, publiczność zaczęła lepiej rozumieć Sinéad O’Connor właściwie tuż przed jej śmiercią – długo po rozliczeniach Kościoła katolickiego w Irlandii, po ruchach #MeToo i Black Lives Matter, a także po tym, jak również w Polsce zaczęto głośniej mówić o aferach pedofilskich w Kościele czy dostrzegać rysy na dotąd nieskazitelnym obrazie pontyfikatu Jana Pawła II.

Najpierw, w 2021 roku, ukazały się po polsku wspomnienia artystki, a rok później festiwale filmowe obiegł dokument „Nothing Compares”. Dla wielu było to jednak zrozumienie, które przyszło zbyt późno, bo w lipcu 2023 roku świat obiegła wiadomość o śmierci irlandzkiej wokalistki.

Prawie trzy lata później Katarzyna Chlebny, autorka i reżyserka spektaklu, oddaje Sinéad głos. Zdaniem Mateusza Borkowskiego robi to w sposób subtelny i daleki od łatwych rozwiązań. Widzowie oczekujący powtórki z „Kory. Boskiej”, w której aktorka niemal całkowicie wcielała się w Korę, czy „Kruchości wodoru. Demarczyk”, mogą poczuć się zaskoczeni. Tym razem Chlebny nie buduje swojej roli na imitacji.

Jak podkreśla recenzent, zamiast charakterystycznej ogolonej głowy aktorka nosi czerwoną czapkę typu beanie, nie próbuje kopiować Sinéad O’Connor, lecz obdarza ją własnym człowieczeństwem. Widać to szczególnie w scenach konfrontacji z przemocową matką, graną przez Martę Bizoń, podczas spotkań z dominującym i agresywnym Prince’em, w którego znakomicie wciela się Igor Widomski, czy w relacjach ze starym wyjadaczem show-biznesu, granym przez Dominika Nowaka. Funkcję zbiorowego sumienia pełnią „dzieci ze studni”, przypominające o krzywdach wyrządzanych dzieciom w Irlandii i tragediach związanych z niechcianymi ciążami. W tej grupie – jak zauważa Borkowski – wyróżniają się Barbara Frencer i Brygida Ponikiewska.

Recenzent zwraca uwagę, że choć Chlebny nie naśladuje bohaterki w warstwie aktorskiej, podczas wykonywania jej piosenek dokonuje niemal wokalnej metamorfozy. Śpiewając „Nothing Compares 2 U” i inne utwory, z niezwykłą precyzją oddaje charakterystyczną manierę irlandzkiej wokalistki.

Cała recenzja Mateusza Borkowskiego do przeczytania TUTAJ.

Komentarze

Najpopularniejsze

  • Duży pożar w Giebułtowie. Ogień opanowany, skcja straży zakończona

    Radio Kraków

  • Zmiany we władzach Kraków Airport. Łukasz Gibała odwołał Łukasza Pawełka

    Radio Kraków

  • Miliony z autostrady A4. Stalexport ujawnia wyniki przed końcem koncesji

    Radio Kraków

  • O krok od tragedii na A4. Kierowca miał 3,5 promila alkoholu

    Jakub Sajdak

  • Wójt pozostał, radni stracili mandaty. Dziś wybory w gminie Mszana Dolna

    Krystyna Pasek

  • Koniec marzeń o wschodniej obwodnicy Tarnowa? Drogowcy nie widzą szans, miasto nie odpuszcza

    Bartłomiej Maziarz

Najnowsze

  • Małanka wraca do Krakowa! / Маланка повертається до Кракова!

  • Audycja z 15.11.2026 r.

  • Policja wyjaśnia: żaden funkcjonariusz krakowskiej komendy miejskiej nie został wysłany do Warszawy

  • Autyzm bez stereotypów. Co naprawdę wiemy o spektrum?

  • Turysta zginął pod lawiną w rejonie Żółtej Turni w Tatrach

  • O "sowach" i "skowronkach"... Także wśród ssaków i owadów