“Trzeba kochać śmierć, jeśli kocha się życie – jest ona jego nieodłączną częścią” – mawiają wiedeńczycy. Śmierć nie jest dla nich tematem tabu. Szanują ją, potrafią z niej żartować, umieją się nią nawet zachwycać. To w Wiedniu jest Muzeum Pochówków, w którym zobaczyć można np.: Josephine – trumnę wielorazowego użytku, i w Wiedniu nadal prochy zmarłego zatapia się w szklanych kulach. Śmierć po wiedeńsku to piękno cmentarzy i wyrafinowanie nagrobków, to labirynt podziemnych krypt i katakumb, to śledzenie zakamarków ludzkiego umysłu na kozetce u Freuda, słuchając requiem Mozarta. Studium ciekawostek związanych ze specyficznym podejściem wiedeńczyków do śmierci zostało ukazane na wystawie w Bibliotece Jagiellońskiej “Wien, Post Mortem”, którą przygotowały dr hab. Joanna Pypłacz z Biblioteki Jagiellońskiej oraz Katarzyna Starzycka z Biblioteki Austriackej. Z autorkami wystawy rozmawia Wioletta Gawlik.
