„Prawda, podobnie jak sprawiedliwość, łączy się z miłością a miłość kosztuje. Prawdziwa miłość jest ofiarna , stąd i prawda musi kosztować"- mówił podczas kazania wygłoszonego 8 października 1984 roku w kościele ojców Kapucynów w Bytomiu ksiądz Jerzy Popiełuszko. Kilkanaście dni później ta prawda kosztowała go życie. Rok wcześniej peerelowska bezpieka przeprowadziła wobec księdza Popiełuszki nieudaną akcję tzw. Prowokację na Chłodnej , czy gdyby się udała ksiądz Jerzy mógłby żyć ? O kulisach Prowokacji na Chłodnej, próbie rozliczenia jej inspiratorów i wykonawców mówił w Kole Kultury Piotr Litka dziennikarz, dokumentalista, który od piętnastu lat zajmuje się badaniem sprawy zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki, autor wydanej ostatnio książki pt. „Zniszczyć księdza”. Program prowadziła Jolanta Drużyńska.
J.Drużyńska rozmawia z P.Litką
"Sprawa tzw. Prowokacji na Chłodnej to dziś nie do końca wyjaśniona zagadka. Mimo upływu lat wciąż bulwersuje i budzi wielkie emocje akcja Służby Bezpieczeństwa PRL, mająca na celu sfabrykowanie dowodów i oskarżenie o przestępstwo, a co za tym idzie skompromitowanie księdza Jerzego Popiełuszki. Książka Piotra Litki jest w tej kwestii przełomowa. Autorowi udało się zebrać najpełniejszą dokumentację dotyczącą samej prowokacji, jak i śledztwa w tej sprawie prowadzonego przez Instytut Pamięci Narodowej.(...)"
( dr Paweł Naleźniak )
W dniu 25 stycznia 2019 r. prokurator warszawskiego pionu śledczego IPN skierował do Sądu Rejonowego w Warszawie akt oskarżenia przeciwko byłemu Naczelnikowi Wydziału I Departamentu IV Ministerstwa Spraw Wewnętrznych – Grzegorzowi P. oraz Waldemarowi O. i Pawłowi N. – byłym funkcjonariuszom Wydziału I Departamentu IV MSW.
Prokurator zarzucił oskarżonym udział w tworzeniu przeciwko Jerzemu Popiełuszce fałszywych dowodów, w celu skierowania przeciwko niemu ścigania o przestępstwo. Grzegorz P. jako Naczelnik Wydziału I Departamentu IV MSW kierował akcją podrzucenia do mieszkania ks. Jerzego Popiełuszki, przez Pawła N. oraz Waldemara O. amunicji, materiałów wybuchowych, ulotek i wydawnictw, które następnie zostały ujawnione w trakcie przeszukania przeprowadzonego w tym mieszkaniu, w dniu 12 grudnia 1983 r.
Czyny popełnione przez oskarżonych zostały opisane w art. 18 § 1 kk w zw. z art. 235 kk w zb. z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155 poz. 1016).
Dnia 30 października 2019 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, uznał że czyny zarzucane oskarżonym nie stanowią zbrodni przeciwko ludzkości i umorzył postępowania karne ze względu na przedawnienie karalności (art. 17 § 1 pkt. 6 kpk).
Prokurator Oddziałowej Komisji złożył zażalenie na powyższe postanowienie w dniu 6 listopada 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w dniu 15 stycznia 2020 r. wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk.
Dyrektor Głównej Komisji ŚZpNP skierował do Sądu Najwyższego kasację od powyższego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w dniu 15 grudnia 2020 r.
W dniu 9 grudnia 2021 r. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w instancji odwoławczej.
