„on zawsze zachował swą linię” - Michał Sokolnicki

Żyjący w latach 1880–1967 był Sokolnicki działaczem socjalistycznym i niepodległościowym, irredentystą, członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej i władz PPS-Frakcji Rewolucyjnej, brał udział w rewolucji 1905–1907, był emisariuszem Polskiego Skarbu Wojskowego, należał do krakowskiego „Strzelca”, zaangażowany w prace (Tymczasowej) Komisji Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych i jej Wydziału Wojskowego, którego był kontrolerem, jako jeden z najbliższych współpracowników Józefa Piłsudskiego kierował tzw. robotą Polskiej Organizacji Narodowej, a wcześniej Komisariatami Cywilnymi w Królestwie Polskim, piastował funkcję sekretarza Naczelnego Komitetu Narodowego oraz osobistego sekretarza Piłsudskiego, podczas Wielkiej Wojny właściwie kierował akcją zagraniczną obozu niepodległościowego, po aresztowaniu Komendanta zasiadał w ścisłym kierownictwie Konwentu Organizacji „A”, był delegatem Polskiej Organizacji Wojskowej na Wschód oraz do przedstawicielstw Francji i Wielkiej Brytanii, jak również jednym z reprezentantów Naczelnika Państwa na konferencję pokojową (pokoju) w Paryżu, został następnie I radcą poselstwa polskiego w Londynie, posłem w Helsingforsie (Helsinkach), pracownikiem centrali Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie i naczelnikiem Wydziału Historycznego MSZ, posłem w Kopenhadze oraz ambasadorem w Ankarze, był także absolwentem École Libre des Sciences Politiques, studentem uniwersytetów we Lwowie, Heidelbergu, Berlinie i Bernie, gdzie otrzymał doktorat historii, był wykładowcą i profesorem na Uniwersytecie Letnim w Zakopanem, w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie, Wyższej Szkole Nauk Społecznych i Ekonomicznych w Łodzi, warszawskiej Wolnej Wszechnicy oraz Uniwersytetu w Ankarze, był autorem i redaktorem kilkunastu książek oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych, recenzji, omówień, komentarzy, polemik.

(K.Kloc " Michał Sokolnicki 1880 -1967. Piłsudczyk - historyk - dyplomata "  - Wstęp - fragment )

"Śledząc biografię Sokolnickiego, począwszy od najmłodszych lat i jego pracy na rzecz PPS, przez późniejszą działalność niepodległościową z jej szczytowym momentem przypadającym na okres Wielkiej Wojny, analizując który słusznie można powtórzyć za Piotrem Wandyczem o przyszłym ambasadorze jako o „ministrze spraw zagranicznych” Piłsudskiego, aż po jego służbę w dyplomacji Polski Odrodzonej, nie sposób zauważyć odchyleń na tej niepodległościowej i propaństwowej linii charakteryzującej  życie bohatera tej książki. Sprawy te były rzeczą pierwszorzędną, i tu kontrowersji w mym przekonaniu nie ma. Można rzecz jasna zastanawiać się nad słusznością wielu decyzji przedsiębranych przez Sokolnickiego [...]  Aliści we wszystkim tym, co robił, jego celem nadrzędnym była Polska – czy ta przyszła, czy ta już niepodległa.