Konstytucja została przyjęta większością głosów przez połączone stany obradujące w Sali Senatorskiej na Zamku Królewskim 3 maja 1791 roku. Choć nie obyło się bez protestów uchwalenie konstytucji zostało przyjęte owacyjnie przez publiczność na Sali i tłum zgromadzony przed zamkiem. Zdaniem współautorów Konstytucji Ignacego Potockiego i Hugona Kołłątaja była ona „ostatnią wolą i testamentem gasnącej Ojczyzny". Choć obowiązywała niewiele ponad rok miała ogromne znaczenie dla polskich dążeń wolnościowych. Dlaczego mogła powstać w tym czasie tak nowoczesna ustawa regulująca ustrój prawny Rzeczpospolitej Obojga Narodów i co zmieniała w tym ustroju o tym Kole kultury 3 maja mówiła prof. Izabela Lewandowska - Malec z Katedry Historii Prawa Polskiego Wydziału Prawa i Administracji UJ.Program poprowadziła Jolanta Drużyńska
Posłuchaj wypowiedzi
Ojczyzna nasza już jest ocalona. Swobody nasze zabezpieczone. Jesteśmy odtąd narodem wolnym i niepodległym. Opadły pęta niewoli i nierządu - pisali w wydanym 7 maja 1791 roku uniwersale, marszałkowie sejmu.
rękopis Konstytucji 3 maja
"W imię Boga w Trójcy Świętej Jedynego.
Stanisław August z Bożej łaski i woli Narodu Król Polski, Wielki Książe Litewski, Ruski, Pruski, Mazowiecki, Żmudzki, Kijowski, Wołyński, Podolski, Inflancki, Smoleński, Siewierski i Czerniechowski, wraz z stanami skonfederowanemi, w liczbie podwójnej Naród Polski reprezentującemi, uznając, iż los nas wszystkich od ugruntowania i wydoskonalenia konstytucji narodowej jedynie zawisł, długim doświadczeniem poznawszy zadawnione rządu naszego wady, a chcąc korzystać z pory, w jakiej się Europa znajduje, i z tej dogorywającej chwili, która nas samym sobie wróciła, wolni od hańbiących obcej przemocy nakazów, ceniąc drożej nad życie, nad szczęśliwość osobistą egzystencyją polityczną, niepodległość zewnętrzną i wolność wewnętrzną narodu, którego los w ręce nasze jest powierzony, chcąc oraz na błogosławieństwo, na wdzięczność współczesnych i przyszłych pokoleń zasłużyć, mimo przeszkód, które w nas namiętności sprawować mogą, dla dobra powszechnego, dla ugruntowania wolności, dla ocalenia ojczyzny naszej i jej granic, z największą stałością ducha niniejszą konstytucję uchwalamy i tę całkowicie za świętą, za niewzruszoną deklarujemy, dopóki by naród w czasie, prawem przepisanym, wyraźną wolą swoją nie uznał potrzeby odmienienia w niej jakiego artykułu. Do której to konstytucji dalsze ustawy sejmu teraźniejszego we wszystkiem stosować się mają."
(preambuła Konstytucji 3 maja)
