Jak można pomóc zagrożonemu wyginięciem owadowi?
Posłuchaj wypowiedzi
Nadobnica alpejska to klejnot wśród owadów. Dzięki atrakcyjnemu wyglądowi i rzadkiemu występowaniu stała się ikoną ochrony przyrody i wskaźnikiem naturalności ekosystemów leśnych. Jest gatunkiem bardzo rzadkim i ściśłe chronionym. To owad z rodziny kózkowatych o bardzo długich czułkach. Ciało jest niebieskie, wydłużone, pokryte gęstymi włoskami. Czarne plamy na pokrywach skrzydłowych nie mają włosków. Jest ich sześć i są otoczone białą, cienką obwódką. W Europie Środkowej występuje w starych, górskich lasach bukowych. W POlsce można ją zaobserwować w Beskidzie Niskim i Bieszczadach. Gatunek ten zasiedla stare drzewa stojące, najczęściej obumierajace, silnie nasłonecznione, uszkodzone przez mróz, wiatr lub ogień, a także martwe drzewa leżące oraz świeże drewno sągowe . Ilość, zasięg i fragmentacja lasów bukowych powodują jednak, że rozmieszczenie tej głównej dla nadobnicy rośliny pokarmowej ma charakter wyspowy - mówi dr Michał Ciach z Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie. Do życia i rozwoju nadobnica potrzebuje obumarłego drewna bukowego, tymczasem często jest ono dla niej ekologiczną pułapką - twierdzi dr Paweł Adamski z Instytutu Ochrony Przyrody PAN. Dlatego bardzo ważne jest, aby z lasu nie były wywożone stosy drewna przygotowane przez leśników i zasiedlane przez te piękne chrząszcze. Dodatkowo, powierzchnia starych drzewostanów bukowych nie może się zmniejszać. Nawet małe kompleksy leśne z udziałem buka mogą być istotne dla ochrony nadobnicy alpejskiej, dlatego też trzeba dążyć do zachowania ich ciągłości poprzez tworzenie leśnych korytarzy migracyjnych. Siedliska dogodne dla występowania gatunku nie mogą być oddalone o więcej niż 1,5 km. Jednak kiedy siedliska są oddalone od siebie o ponad kilometr i przedzielone terenami nieleśnymi, należałoby tworzyć korytarze migracyjne.
Z dr hab. Michałem Ciachem z Uniwersytetu Rolniczego i dr Pawłem Adamskim z Instytutu Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk rozmawiała Ewa Szkurłat.
