Konsekwencją niedoboru wody w lasach jest osłabienie drzew. Masowe pojawienie się jemioły, obserwowane od kilku lat w drzewostanach sosnowych i jodłowych, jest sporym zaskoczeniem zarówno dla naukowców, jak i leśników. W porównaniu do sosny, jemioła zużywa trzykrotnie więcej wody w stosunku do ilości pobranego z atmosfery CO2 . Jest to więc bardzo rozrzutny mechanizm wykorzystania wody.
Badania przeprowadzone w Instytucie Dendrologii PAN wykazały również, że drzewa porażone przez jemiołę charakteryzują się obniżonym tempem wzrostu, produkują mniej nasion, a przy tym są one gorszej jakości. Powoduje to bardzo poważne konsekwencje dla całego ekosystemu - powiedział prof. Andrzej Jagodziński, dyrektor Instytutu Dendrologii Polskiej Akademii Nauk.
Częste susze o małym natężeniu mogą wybiórczo faworyzować odporniejsze gatunki i prowadzić do powstawania lasów lepiej zaadaptowanych do zmieniających się warunków środowiskowych, niewymagających poważnych interwencji w ramach gospodarki leśnej. Natomiast silne i długotrwałe susze (w powiązaniu ze zjawiskami następczymi) będą skutkowały zmianami wielkopowierzchniowymi, co w aktualnie obowiązującym modelu zarządzania zasobami leśnymi będzie wymagało silnej ingerencji.
W czerwcu brzozy w lasach z niedoborem wody wyglądały jak w październiku - miały już żółte liście. W roku 2016 w Sudetach i na Przedgórzu Sudeckim świerki zaczęły zamierać już nie pojedynczymi drzewami, ale dziesiątkami hektarów. Jeśli warunki klimatyczne będą się zmieniały tak, jak się zmieniają, to z pewnymi gatunkami będziemy musieli się pożegnać. Sosna, świerk, brzoza czy modrzew - w ciągu najbliższych 50 lat mogą zniknąć z polskich lasów.
