Poniedziałek, 16 lis 4 °C Jakość powietrza: Dobra Na antenie
Menu dostępności (CTRL+U)
Zmień kontrast
Podświetl linki
Zatrzymaj animacje
Powiększ tekst
Szerokość tekstu
Wysokość linii
Resetuj ustawienia

Nie krzycz, tylko zrozum! Mózg limbiczny to centrum dziecięcych emocji

Rodzicielstwo to nie tylko opieka nad fizycznymi potrzebami dziecka, to przede wszystkim nieustanna praca nad emocjami najmłodszych, którzy do końca nie potrafią jeszcze świadomie nimi zarządzać. Kluczem do zrozumienia dziecięcych reakcji – tych gwałtownych, nieprzemyślanych, czasem raniących – jest mózg limbiczny. To on rządzi emocjonalnym chaosem, który może nas zaskakiwać, frustrować, a nawet przerażać. W kolejnym odcinku z cyklu Dziecko też człowiek Sylwia Paszkowska porozmawiała z Katarzyną Wnęk-Joniec o tym, jak lepiej zrozumieć swoje dziecko i jego nieprzewidziane reakcje na otaczającą rzeczywistość.

Nie krzycz, tylko zrozum! Mózg limbiczny to centrum dziecięcych emocji
Zdjęcie ilustracyjne/Fot. pexels

Czym jest mózg limbiczny?

Mózg limbiczny jest odpowiedzialny za emocje – te silne, gwałtowne, niekiedy trudne do opanowania. To dzięki niemu czujemy radość, lęk, złość, euforię czy ból psychiczny. To on uruchamia w nas reakcje typu: "krzyczę, zanim pomyślę", "walczę, zanim zapytam, o co chodzi".

Mózg limbiczny to cudna struktura, która odpowiada za duże emocje. Daje nam w jakiś sposób energię. Wychowywanie dzieci, uczenie ich świata, polega na tym, by ten mózg kontrolować, nadać mu kierunek – mówi Katarzyna Wnęk-Joniec.

W przypadku dzieci, których układ nerwowy wciąż się rozwija, mózg limbiczny działa jak nieuregulowana rzeka. Celem wychowania jest stworzenie granic, nauczenie, jak radzić sobie z emocjami, jak je nazywać i wyrażać bez ranienia innych.

Kiedy dziecko mówi "jesteś głupia", to często znaczy: "bardzo mnie boli" albo "boję się". Takie słowa są często desperacką próbą zakomunikowania emocji, z którymi dziecko nie umie sobie poradzić.

(cała rozmowa do posłuchania)

Posłuchaj wypowiedzi

Dziecko potrzebuje granic, nie kary

Jednak nawet jeśli rozumiemy, skąd biorą się te impulsy, nie możemy ich akceptować bezrefleksyjnie. Rolą dorosłego jest stawianie granic – nie jako kara, ale jako wyraz troski i odpowiedzialności.

Dziecko może być złe, może czuć złość, ale nie może obrażać. Reakcja rodzica powinna być spokojna, ale stanowcza: "Nie zgadzam się na to, żebyś mnie przezywała. Widzę, że jesteś zła, ale to nie daje ci prawa do krzywdzenia mnie".

Podstawowym błędem dorosłych jest oczekiwanie, że dziecko po nazwaniu emocji zrozumie i przestanie reagować impulsywnie. Tymczasem emocje nie znikają od słów. Dzieci potrzebują nauczyć się sposobów radzenia sobie z emocjami: co robić, kiedy czuję złość, smutek, strach?

To długi proces, czasem pełen porażek, ale niezbędny, by nauczyć dziecko funkcjonowania w świecie, który nieustannie dostarcza bodźców. Kluczem jest nie "zatrzymywanie" emocji, ale ich ukierunkowanie, z pomocą dorosłych, którzy potrafią być jednocześnie wyrozumiali i stanowczy.

Najpopularniejsze

  • Duży pożar w Giebułtowie. Ogień opanowany, akcja straży zakończona

    Radio Kraków

  • Zmiany we władzach Kraków Airport. Łukasz Gibała odwołał Łukasza Pawełka

    Radio Kraków

  • Policja wyjaśnia: żaden funkcjonariusz krakowskiej komendy miejskiej nie został wysłany do Warszawy

    Radio Kraków

  • Msza w intencji sprawcy zamachu w Krakowie. Bazylika Mariacka wydała oświadczenie

    Krzysztof Orski

  • Miliony z autostrady A4. Stalexport ujawnia wyniki przed końcem koncesji

    Radio Kraków

  • O krok od tragedii na A4. Kierowca miał 3,5 promila alkoholu

    Jakub Sajdak

Najnowsze

  • "Wiślacki orzeł", czyli książka o Antonim Szymanowskim... jakiej nie było dotąd

  • Miał być w tym roku, będzie w przyszłym. Tarnów czeka na kolejny zdrój z wodą pitną

  • "In the Hall Tonight" - Phil Collins drugi raz wśród legend

  • Po zamachu na Rynku Głównym w krakowskich szpitalach pozostaje 9 osób

  • Opera Krakowska nielegalnie promowała alkohol? Cykl WinOpera pod lupą prokuratury

  • U2 "Carnaval De Luz"