W obliczu tragicznych wydarzeń, które poruszyły opinię publiczną i wywołały pytania o bezpieczeństwo dzieci, pojawia się istotna kwestia. Jak rozmawiać z najmłodszymi o śmierci, lęku i niepewności, nie pogłębiając ich strachu, a jednocześnie dając im poczucie bezpieczeństwa? Milczenie nie jest rozwiązaniem, a kluczowym zadaniem dorosłych jest budowanie w dzieciach przekonania, że nie są same, są widziane i ważne. Więcej w rozmowie z Sylwią Paszkowską opowiedziała Katarzyna Wnęk-Joniec, psycholog dziecięca.
Posłuchaj rozmowy
Tragiczny finał poszukiwań zaginionej 12-latki z Krakowa
Dorosły w obliczu trudnych wiadomości często doświadcza bezradności. Brakuje słów, pojawia się napięcie i naturalna chęć ochrony dziecka poprzez przemilczenie tego, co się wydarzyło. Jednak właśnie wtedy potrzebna jest rozmowa, nawet jeśli jest nieporadna i pełna ciszy. Nie chodzi o szczegółowe omawianie dramatycznych zdarzeń, ale o to, by dziecko miało kontakt z dorosłym, który nie ucieka od emocji i jest gotów w nich zostać.
Myślę, że znowu jesteśmy w miejscu, w którym serce i głowa nie znajdują słów, nie znajdują odpowiedzi. Jest to niewyobrażalny dramat – mówi Katarzyna Wnęk-Joniec.
Czy dziecko wie, że może przyjść do rodzica wtedy, kiedy coś je przerasta? To pytanie nie dotyczy jednorazowej rozmowy, lecz całej relacji. Daje dziecku doświadczenie, że w trudnych momentach nie zostaje samo, że istnieje ktoś, kto je przyjmie i wysłucha, nawet jeśli nie wszystko będzie od razu zrozumiałe. Równie istotne staje się budowanie w dziecku poczucia własnej wartości poprzez komunikaty, które nie są przypadkowe ani okazjonalne, ale powtarzają się w codzienności. Zdania takie jak "jesteś ważny" czy "dobrze, że jesteś" nie są dodatkiem do wychowania, ale jego fundamentem. To one sprawiają, że dziecko zaczyna doświadczać siebie jako kogoś zauważonego i istotnego w relacji z drugim człowiekiem.
Jest to ważny moment, by się zastanowić, czy mamy równowagę między oczekiwaniami dzieci a naszymi. Równowaga jest dla mnie priorytetem, a spotykam coraz więcej rodziców, którzy jej nie mają – dodaje.
Rodzic nie musi być nieustannie dostępny, nie musi natychmiast reagować na każde wezwanie. Dziecko potrzebuje nie tylko bliskości, ale także doświadczenia, że dorosły ma swoje granice i przestrzeń. Gdy rodzic mówi o swoim zmęczeniu, potrzebie odpoczynku czy chwili dla siebie, nie oddala się od dziecka emocjonalnie, lecz pokazuje mu, jak wygląda zdrowa relacja między odrębnymi osobami. Czasem wystarczy powiedzieć, że pamiętam, że jesteś, by utrzymać więź, która nie potrzebuje spektakularnych dowodów, tylko stałej obecności w prostych komunikatach. Dziecko, które wie, że jest widziane, że jego sprawy mają znaczenie i że może wrócić do dorosłego, kiedy świat staje się zbyt trudny, buduje w sobie poczucie bezpieczeństwa, które staje się podstawą dalszego życia.
