Deszczowy koncert pod balkonem

Deszczowe pejzaże

%gallery_14731%

 Kap, kap, kap, jednostajne i miarowe kap. Siadam pod balkonem, zamykam oczy i wsłuchuję się w deszczowy koncert. Czuję na łydce niespodziewane ciepło, to przyszła moja psia terapia - spóźniony gość koncertu. Moją rękę kładę na jego łebku i teraz razem słuchamy.

 

Z każdą chwilą zanurzam się głębiej w tej muzyce. Otacza mnie szum spadających kropel rozbijających się o liście, ziemię i miejski beton. Zaczynam rozpoznawać i wyodrębniać kolejne instrumenty. Po lewej mlaska kałuża, gdzieś po prawej stronie rynna szumiąc udaje górski wodospad.

Krople rozbijające się o liścia są jak sekcja rytmiczna, nadająca porządek temu koncertowi - nic nie jest przypadkowe, wszystko ze sobą współgra. Nawet tempo w tym utworze jest doskonałe.

Zaczęło się wszystko od adagio, aby po chwili przejść w vivace. Pod zamkniętymi powiekami zaczynają pojawiać się obrazy z dzieciństwa, kiedy deszcz był moim najlepszym przyjacielem zabaw.

Wracają czasy biegania po kałużach, mokrej trawy pod nagimi stopami, przemoczonych butów, kryjówek w krzakach,  puszczanych łódek korowych w wezbranym strumyku. Łza spływa po policzku - ostatecznie łącząc moją duszę z tym koncertem. Już wiem, że nie jestem w stanie odczarować pogody, jest wręcz odwrotnie, to ona rzuciła na mnie czar, uwiodła moje zmysły swoją deszczową piosenką. Siedzę i słucham...

Nagle rozbłyska światło na sali koncertowej, to słońce oznajmia koniec koncertu. Pora wracać do teraźniejszości. Chodźmy na spacer piesku...

Czerwona skarpeta