Trudno znaleźć w amerykańskiej muzyce drugą postać, która z równą swobodą potrafiła być jednocześnie symbolem Nashville, znakomitą autorką piosenek, gwiazdą popkultury, aktorką i… własnym, perfekcyjnie wyreżyserowanym żartem.
Na pierwszy rzut oka wszystko było u niej „za bardzo”. Platynowe włosy, cekiny, obcisłe kostiumy, niebotyczne szpilki i wizerunek cukierkowej pin-up girl, jakby żywcem wyjętej z amerykańskiego kalendarza z lat 50. Pod tą warstwą lukru kryła się niezwykle świadoma artystka. Dolly doskonale wiedziała, co robi. Zbudowała postać, którą łatwo zapamiętać, a potem wypełniła ją piosenkami, których nie sposób pomylić z niczym innym.
Bo najważniejsze były właśnie piosenki.
„Coat of Many Colors”, „Jolene”, „9 to 5”, „I Will Always Love You” – melodie proste tylko pozornie. Dolly pisała o miłości, zazdrości, biedzie, dumie i zwyczajnym życiu ludzi z amerykańskiego Południa. Zostawiła tysiące kompozycji i sprzedała ponad 100 milionów płyt.
Najlepszym dowodem siły tego repertuaru jest to, jak daleko wyszedł poza country. Jack White z The White Stripes zamienił „Jolene” w swoistego rodzaju, garażowy lament – sam mówił, że zmienił perspektywę bohatera, żeby móc emocjonalnie wejść w tę historię.
Ponad dwie dekady później po ten sam utwór sięgnęła Beyoncé na „Cowboy Carter”, przepisując go na własny język i zapraszając samą Dolly do albumowego „Dolly P”. Pamiętajcie, że przecież pomiędzy nimi była jeszcze Whitney Houston, która z „I Will Always Love You” zrobiła jeden z największych popowych standardów XX wieku. Dolly pisała country, ale jej piosenki dawno przestały należeć do jednego gatunku.
Dolly na ekranie
Była również aktorką. Debiutowała u boku Jane Fondy i Lily Tomlin w „9 to 5”, później były m.in. „The Best Little Whorehouse in Texas”, „Rhinestone” i znakomite obsadowo „Stalowe Magnolie”. Na ekran miała prosty przepis: działała dokładnie tak samo, jak na scenie: humor, autoironia, południowy temperament i naturalna charyzma.
Dolly Parton wyglądała jak postać wymyślona przez popkulturę. Jednak było dokładnie odwrotnie.
To popkultura przez kilkadziesiąt lat czerpała z Dolly Parton. Całymi garściami.
