Festiwal organizowany przez Miasto Kraków, Teatr Łaźnia Nowa oraz Krakowskie Biuro Festiwalowe potrwa od 4 do 13 grudnia
Boska Komedia to jeden z najważniejszych w Polsce teatralnych festiwali.
- Bardzo liczę, że nasze ósme spotkanie w Krakowie odkryje przed widzami zupełnie nowe oblicze polskiego teatru. Wyłania się bowiem, zza głównych nurtów, głos najmłodszego pokolenia, nie tyle niepokorny i buntowniczy, co skupiony, skromny i zaskakująco dogłębny. Zachęcam wszystkich do wsłuchania się w ten ukryty dialog twórców uznanych, z tymi, którzy wchodzą dopiero na deski naszych scen – zapowiada tegoroczną edycję Bartosz Szydłowski, dyrektor artystyczny.
Najbardziej emocjonującą częścią Festiwalu jest Polski Konkurs INFERNO, w którym zaprezentowanych zostanie czternaście spektakli ostatniego sezonu. Laureaci zostaną wyłonieni przez międzynarodowe jury, które przyzna Krakowskie Nagrody Teatralne, główna nagroda w wysokości 50 tys. złotych, zasili budżet teatru będącego producentem zwycięskiego spektaklu.
W konkursie INFERNO znalazło się w tym roku 14 spektakli, w tym aż 6 z Krakowa. Na liście konkursowych wydarzeń są m.in. „Francuzi” Krzysztofa Warlikowskiego, spektakl oparty na monumentalnym „W poszukiwaniu straconego czasu” Marcela Prousta. Tekst posłużył reżyserowi do refleksji nad współczesnym kształtem Europy i reperkusjami jej dawnych tradycji oraz politycznych uwarunkowań, stając się przejmującym traktatem o samotności, przemijaniu i wypaleniu się wielkich idei.
W rekonstrukcję przeszłości i próbę odpowiedzi jak doszło do wcielenia idei komunizmu w Europie zabiera nas Maciej Wojtyszko w „Narodzinach Fryderyka Demuth”, które odtwarzają moment spotkania Marksa i Engelsa w Londynie w połowie XIX wieku.
O kryzysie europejskiej tożsamości mówi także „Apokalipsa” Michała Borczucha. Autor tekstu dramatu - Tomasz Śpiewak zetknął ze sobą dwie postaci: dziennikarkę Orianę Fallaci oraz reżysera i dramatopisarza Paolo Pasoliniego, reprezentujące dwa odmienne stanowiska względem Europy.
Fanatyzm religijny jest z kolei głównym tematem „Męczenników” Grzegorza Jarzyny, który bazując na tekście Mariusa von Meyenburga zadaje pytania o podłoże i mechanizmy ślepej wiary.
„Jak wygląda dynamika wokół rasy, klasy i płci we współczesnym świecie?” Takim Genetowskim pytaniem można opisać grupę przedstawień zadających pytania o stosunek do Innych (tytułowi „Murzyni” z tekstu Jeana Geneta, w reżyserii Igi Gańczarczyk), w którym w rolę Czarnych wcielają się kobiety. Marginalizowanie kobiet i ich uwikłanie w seksistowską i patriarchalną kulturę to jeden z głównych wątków w twórczości Elfride Jelinek.
Paweł Miśkiewicz rozpisuje jej „Podróż zimową” na sześć aktorek – alter egos pisarki - wypowiadających swoje kwestie w rytm bębna, a oszczędne i minimalistyczne środki reżyserskie potęgują ładunek treści i znaczeń. Bazując na słynnym „Skowycie” Allena Ginsberga reżyser Maciej Podstawny dorzuca łyżkę dziegciu do historii protoplastów współczesnych hipsterów.
Kobiecą naturę jako taką analizują natomiast Jolanta Janiczak i Wiktor Rubin. W kończącym tryptyk o słynnych postaciach kobiecych w historii Polski na przykładzie Elżbiety Batory („Hrabina Batory”), której przypisywano mordowanie dziewic po to by kąpać się w ich krwi i przedłużyć sobie młodość, pokazują kobiecy lęk przed przemijaniem i zawłaszczającą ducha cielesność.
W nieprzewidywalną i prześmiewczą podróż po narodowym imaginarium zabierają nas Monika Strzępka i Paweł Demirski w spektaklu luźno inspirowanym „Nie-Boską komedią” Krasińskiego („nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!”).
W kontrze do kanonicznych wystawień „Hamleta” lokuje się „Hamlet” w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego. Garbaczewski odsłania teatralną iluzję i naśmiewa się z niej, odwołując się przy tym do rozlicznych estetyk – od szyderczo podanych konwencji właściwych operetce, poprzez chwyty wzięte wprost z dramatu subiektywnego, aż do fraz z „HamletaMaszyny” Heinera Müllera. Rześkie powietrze do narodowych symboli i jednowymiarowego postrzegania historii II wojny światowej wpuszcza za Szczepanem Twardochem Ewelina Marciniak w „Morfinie”. Marciniak ogrywa tandetne, szablonowe hasła wokół narodowych symboli, a konfrontując ze sobą polskość, niemieckość i śląskość, tworzy rodzaj niepowtarzalnego kulturowego tygla, nie mieszczący się w ramach sztywnych definicji społecznych i politycznych.
Ludzkie namiętności śledzą natomiast trzy pozostałe spektakle pokazywane w konkursie INFERNO.
Festiwal wspiera co roku młodych twórców, w sekcji PARADISO: Cieszę się, że w tegorocznej edycji pokażemy zdecydowanie więcej młodych talentów niż dotychczas. PARADISO to nie tylko promocja i wsparcie dla twórców. To przede wszystkim pozbawiony kompleksów teatr nowej wrażliwości i niezwykłej inteligencji. To w końcu nasza teatralna przyszłość, której warto przyglądać się z uwagą już teraz – podsumowuje Bartosz Szydłowski.
jn.mat prasowe
