Odszedł jeden z prekursorów malarstwa materii w Polsce.
2 grudnia, w szpitalu w Nowej Hucie zmarł Witold Urbanowicz, malarz urodzony w 1931 roku w Oszmianie w województwie wileńskim .Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, należał do Grupy Nowohuckiej .
Był jednym z najciekawszych przedstawicieli polskiego nurtu Malarstwa Materii, twórcą legendarnych obrazów w tej poetyce, takich jak "Srebrny" (1959), "Skóra" (1960), "Złoty" (1961).
W 2000 roku brał udział w historycznym pokazie Grupy Nowohuckiej w Galerii Zderzak , któremu towarzyszyło pierwsze w polskiej historii sztuki opracowanie tego nurtu w postaci monografii Grupy Nowohuckiej.
Mówił wtedy: "Byliśmy nietypową awangardą - nie walczyliśmy z nikim i z niczym. Nasze obrazy były nieefektowne, smutne i milczące. Wyrażały jednak stan ducha pokolenia ludzi, którzy przeżyli wojnę i nie widzieli przed sobą żadnych optymistycznych perspektyw."
W 1960 roku pisał: "W moim malarstwie dążę do absolutnego spokoju i ciszy. Dzięki temu, że tworzę jeden przedmiot, nie maluję przedmiotów. Jeśli chodzi o materię uważam, że można malować wszystkim: piaskiem, cementem, szmatami, można szyć, szlifować itp. Dążę do tego, aby obraz był sam w sobie, tak jak samo w sobie jest drzewo i kamień. Obraz nie powinien być iluzją rzeczywistości, ale rzeczywistością własną, kierującą się własnymi prawami. Uważam, że obraz powinien być absolutnie zamknięty i w pewnym sensie niedostępny, dopiero oglądający musi go odkryć na nowo."
jn
Był jednym z najciekawszych przedstawicieli polskiego nurtu Malarstwa Materii, twórcą legendarnych obrazów w tej poetyce, takich jak "Srebrny" (1959), "Skóra" (1960), "Złoty" (1961).
W 2000 roku brał udział w historycznym pokazie Grupy Nowohuckiej w Galerii Zderzak , któremu towarzyszyło pierwsze w polskiej historii sztuki opracowanie tego nurtu w postaci monografii Grupy Nowohuckiej.
Mówił wtedy: "Byliśmy nietypową awangardą - nie walczyliśmy z nikim i z niczym. Nasze obrazy były nieefektowne, smutne i milczące. Wyrażały jednak stan ducha pokolenia ludzi, którzy przeżyli wojnę i nie widzieli przed sobą żadnych optymistycznych perspektyw."
W 1960 roku pisał: "W moim malarstwie dążę do absolutnego spokoju i ciszy. Dzięki temu, że tworzę jeden przedmiot, nie maluję przedmiotów. Jeśli chodzi o materię uważam, że można malować wszystkim: piaskiem, cementem, szmatami, można szyć, szlifować itp. Dążę do tego, aby obraz był sam w sobie, tak jak samo w sobie jest drzewo i kamień. Obraz nie powinien być iluzją rzeczywistości, ale rzeczywistością własną, kierującą się własnymi prawami. Uważam, że obraz powinien być absolutnie zamknięty i w pewnym sensie niedostępny, dopiero oglądający musi go odkryć na nowo."
jn
