Anna Jadowska przełamuje w „Dzikich różach” tabu o polskim macierzyństwie. Jej film – w bezkompromisowy sposób – przedstawia poruszającą historię Ewy – matki dwójki dzieci, która oczekuje na powrót męża pracującego na co dzień zagranicą. Kreacja Marty Nieradkiewicz wcale jednak nie przywodzi na myśl typowej matki Polki.
Grana przez nią bohaterka zbacza bowiem z konwencjonalnej drogi wiernej żony i troskliwej matki, a mieszkańcy z jej rodzinnej wioski wytykają ją palcami. Daleka od bycia wzorem do naśladowania dla swojej dorastającej córki nosi też w sobie niewypowiedziany ból, który Anna Jadowska wygrywa licznymi subtelnościami: oko subiektywnej kamery skupia na wewnętrznych przeżyciach Ewy, sprawnie buduje atmosferę intymności (choćby poprzez redukcję dialogów) i oddaje głos naturze. Nacechowany znaczeniami szum traw i dźwięk bzyczących pszczół usłyszymy w sadzie gęstym od krzewów dzikich róż, gdzie budzą się drzemiące w Ewie pierwotne instynkty, gdzie bohaterka budzi się również do życia.
Film Anny Jadowskiej nie jest również wolny od społecznego kontekstu. Ewa wraz ze swoimi problemami zostaje ukazana na tle współczesnej polskiej prowincji – miejsca wywołującego uczucie klaustrofobii, w którym mieszkańcy poddają ocenie wszystko i wszystkich – bywają brutalni, ale też i jednoczą się w najbardziej dramatycznych momentach. To tu wyzwolona i niczym nieskrępowana natura zderza się ze skostniałą i kneblującą usta kulturą i pustymi rytuałami. Na styku napięć poznajemy nie tylko Ewę, ale też jej córkę oraz matkę. Jadowska rysuje portrety trzech bohaterek reprezentujących trzy generacje – trzy odmienne postawy życiowe: dojrzewającej matki, młodej buntowniczki i starszej przedstawicielki skostniałego modelu wychowania.
Dojmujący w „Dzikich różach” jest również barak komunikacji między najbliższymi wpędzający ich w samotność. Samotna jest bowiem nie tylko Ewa (pozostawiona przez swojego męża w czterech ścianach budowanego przez niego domu, który staje się kryjówką bohaterki, gdzie chowa się przed nieprzyjaznymi, oskarżającymi i przeszywającymi spojrzeniami mieszkańców wsi), ale też i ojciec jej dzieci – bezradny w obliczu niezrozumiałych zachowań żony, pogrążającej się coraz bardziej w rozpaczy.
„Dzikie róże” opowiadają o drodze poznania, którą Ewa odbywa w głąb siebie, by zrozumieć kim jest; co daje jej spełnienie i co jest dla niej dobre. Dla niej – nie dla otaczającego ją świata.
Urszula Wolak
