Seans tego filmu jest niezwykłą ucztą. Nie tylko dlatego, że opowiada muzyczną historię królowej soulu Arethy Franklin. To bowiem opowieść, która, by ujrzeć światło dzienne musiała czekać aż 46 lat. Czasy bowiem nie sprzyjały zarówno premierze jak i poruszanemu tematowi – rosnącej w siłę społeczności Afroamerykanów mających kolosalny wpływ na kulturę amerykańską w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku.
Osią fabularną dokumentalnego dzieła zatytułowanego „Amazing Grace” jest jednak ona – Aretha Franklin. W ciągu dwóch nocnych sesji, podczas nagrań w kościele ks. Jamesa Clevelanda w Watts w Kalifornii w 1972 roku, twórcy ukazują piosenkarkę jako największą artystkę jazzu, soulu i gospel. Królową sceny obserwujemy jednak w wyjątkowej odsłonie, gdy oddaje hołd swojemu ukochanemu gatunkowi – muzyce gospel, a tym samym całej kulturze czarnoskórej Ameryki tamtych lat.
Naturalna, jak zwykle zaangażowana. Czuć, że muzyka wypływa z jej trzewi, rozgrzewając publiczność do czerwoności. Jednym wyciska z oczu łzy, inni zawdzięczają jej błogi uśmiech. Nie pamiętam, by którykolwiek film dokumentalny traktujący o muzyce był aż tak wypełniony emocjami. To wspaniałe, że cały świat może go w końcu zobaczyć i – co więcej – przeżyć pamiętny występ Arethy Franklin. Jak piszą dystrybutorzy „Amazing Grace”: Święty Graal Hollywoodu został odnaleziony.
Posłuchaj także: Magazyn "W kadrze" "Aretha Franklin: Amazing Grace" i "Nie ma nas w domu"
Urszula Wolak
