Z inicjatywy Cricoteki odbył się finał trzeciej edycji projektu "Maszyna choreograficzna". Tancerka i choreografka Iza Szostak przygotowała autorski spektakl zat. "Balet koparyczny".
"Balet koparyczny" jest próbą zmierzenia się współczesnej artystki z twórczością Oskara Schlemmera (profesora Bauhausu, niemieckiego malarza, teoretyka sztuki i reformatora tańca) oraz jego konceptualizacją ruchu. Schlemmer był zafascynowany mechanicznością ruchu tancerzy baletowych. Traktował ich ciała jako formy i bryły, odnajdując w nich model skomplikowanych relacji człowieka ze zgeometryzowaną przestrzenią.
Iza Szostak nawiązuje do idei "Baletu triadycznego" autorstwa Schlemmera. Niemiecki artysta stworzył w 1922 roku zupełnie niezwykłą, dziś już legendarną choreografię, w której wyposażył ciała tancerzy w charakterystyczne, kolorowe kostiumy-rzeźby, przekształcajace ich sylwetki w przestrzenne formy. Mechaniczne, minimalistyczne ruchy tancerzy inspirowane były z jednej strony tańcem historycznym, z drugiej matematycznymi wyliczeniami, sytuującymi ciała tańczących na precyzyjnej mapie. Jak podkreślają badacze, w "Balecie traidycznym" spotkały się matematyka i mistyka, tancerze-rzeźby wchodzą bowiem na planie gry w rozmaite, zaskakujące relacje.
Motoryką ciała tancerza, skonstruowanego na nowo, ale jednocześnie "ograniczonego" przez maszynę, zafascynowała się polska choreografka Iza Szostak. "Balet koparyczny" jest klasycznym w formie "pas de deux", gdzie para tancerzy "tańczy" w kostiumach małych koparek. Koparki są jak najbardziej prawdziwe, wyprodukowane przez formę CAT, i używane na codzień do bardziej przyziemnych zadań. Ważną częścią przygotowania projektu było odbycie przez artystów szkolenia operatorów koparek. Proces poznawania motoryki ruchu maszyny i zdobywania nowych umiejętności (uruchamianie, sterowanie, manewrowanie) wyraźnie wydobył zależność człowieka i przedmiotu.
Różnie "Balet koparyczny" można interpretować. Dla wielu widzów stał się opowieścią o spotkaniu - wzajemnym poznawaniu się dwojga tancerzy, euforycznych emocjach, dramatycznych zwrotach akcji. Artystom udało się osiągnąć taki stopień integracji z maszyną, że faktem stało się wyrażanie czułości, niechęci, smutku czy radości. Ruchy koparek mogą przypominać fascynujące ruchy zwierząt - żyraf albo żurawi. Bywają jednak surowe i kanciaste, kiedy podrygują z emocji lub wirują w transie, zostawiając na piachu tajemnicze kręgi-ślady.
Towarzyszącą tancerzom dźwiękową instalację stworzył kompozytor, ale także artysta sztuk wizualnych Kuba Słomkowski, zainspirowany atmosferą pustych, poprzemysłowych hal.
jn
Koncept /choreografia / wykonanie: Iza Szostak
Współpraca choreograficzna / wykonanie:Paweł Sakowicz
Dramaturgia: Anka Herbut
Przestrzeń: Łukasz Kwietniewski
Muzyka: Kuba Słomkowski
Kurator: Anna Królica
Koordynator produkcji : Dominik Skrzypkowski
Produkcja: Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka
Koprodukcja: Ciało/Umysł, Fundacja Burdąg
